09/08/2026
توافقنامه یا اعترافنامه؟
اسرائیلیها صبر کردند تا جمهوری اسلامی در متن توافقنامه، ناخواسته مهمترین خواستهها و نقاط آسیبپذیر خود را یکییکی و به ترتیب اهمیت آشکار کند.
وقتی «جنوب لبنان» در بند اول قرار میگیرد، طرف مقابل بهراحتی میفهمد کدام جبهه برای جمهوری اسلامی اولویت بالاتری دارد. بندهای بعدی هم عملاً نقشهای از نگرانیها و نیازهای تهران ارائه میکردند؛ از لبنان گرفته تا مسائل مالی.
بهبیان ساده، آمریکاییها و اسرائیلیها نیازی نداشتند حدس بزنند فشار را کجا وارد کنند؛ جمهوری اسلامی خودش فهرست اولویتها و نقاط حساسش را، بند به بند، روی میز گذاشت. حتی درخواستهای مالی نیز میتوانست به طرف مقابل نشان دهد که فشار اقتصادی و مسیرهای دریایی تا چه اندازه برای تهران اهمیت دارد. در مذاکره فقط خواستهها مهم نیستند؛ ترتیب خواستهها هم اهمیت دارد. جمهوری اسلامی حتی همین اصل ساده را هم نادیده گرفت و عملاً نقاط حساس و اولویتهایش را با دست خودش برای طرف مقابل ردیف کرد.
حکومتی که سالها از «عمق راهبردی» و قدرت منطقهای سخن گفته، سر میز مذاکره چنان ناشیانه عمل میکند که طرف مقابل برای پیدا کردن پاشنه آشیلهایش حتی نیازی به حدس و گمان ندارد؛ کافی است بندهای پیشنهادی خودِ جمهوری اسلامی را از بالا به پایین بخواند.
ممنون از همراهی شما.
