10/05/2020
MELEK ANNEM
Canım Annem,
Sensiz geçen ilk ANNELER GÜNÜM,
NE sana bir terlik alabileceğim,
Küçücük, yumuşacık ayakların,
Ne de üzerine alabileceğim bir bluzu giyen,
Ne de beni kucaklayan kolların .
Hepsinde geçtim,
Soğuk bir mezar taşın.
Oysa bu sabah gelip,sarsılacaktım,
O soğuk mezar taşına,
Ğozyaşlarimla sulayacaktım,
Seni kucaklayan toprağı.
Sana içimi dökecektim,
Ciğer yangımı söndürecektim.
Belki cevap alamayacaktım,
Ama sen beni görecektin,
Sesimi duyacaktın.
Eminim ki bu gün bekledin,bekledin.
Ne gelen var ,ne giden.
Gözlerin aradı,kara kızını, tavşanım dediğin Ergun'unu,Tatom dediğin Tarkan'ını
Sekom dediğin Serkan'ınını,
Gözlerin kaldı mezar kapısında,
Gelmezmiydik biz yavruların yanına,
Karantina girdi aramıza.
Ama üzülme anacığım ,yavrularının yüreği,
Her zaman seninle.
Hep etrafımda annesini kaybedenler,
Bu günün gelmesini istemezlerdi.
Ben de ilk defa,
Bu günü sevmedim ,Canım Annem.
İcımdeki acı ve hüzün ,
Yavrularımın,
Beni kutlamak için aramasıyla ,
mutlulukla harmanladı.
Acıyla, hüzün yüreğimde,
Birada yaşandı.
Annemin bana dediği söz,
Kulağımda yankılandı.
Ben yanarım yavruma,
Yavrum yanar yavrusuna.
Beni doğar doğmaz,
Anne dediğim o melek,
Görevi bu dünyada bitmış,
Ve tekrar geldiği Cennete gitmiş.
Umarım anneciğim, benim de,
Bu dünyada isim bittiğinde,
Beni karşılayan melek
Yine sen olursun.
Anneciğim sen huzur içinde uyu.
Mekânın cennet olsun canım ANNECİĞİM...