27/04/2026
İstanbul’da bir tiyatro oyununun, seyirci sahneyi göremediği için isyan etmesi üzerine iptal edilmesi çok konuşuldu. Belki verilen tepkinin şekli tartışılır… ama ortada görmezden gelinemeyecek bir gerçek var.
Yıllardır izlediğim birçok gösteride aynı şeyi yaşadım:
Göremediğim, duyamadığım, hissedemediğim sahneler…
Bugün oğlumla birlikte bir konserdeydik. Ses düzeyi, sanki fonda çalan bir müzik gibiydi.
Bodrum gibi bir yerde, müziğin duyulmadığı bir ortamda, sandalyemde otururken şunu düşündüm:
Biz çocuklarımıza sanatı gerçekten sevdirebiliyor muyuz?
Sanat; duyulmalı, görülmeli, hissedilmeli.
Aksi halde çocuk için sadece “sıkıcı bir şey” olarak kalıyor.
O sahnede emek verenlere yazık,
o anı yaşayamayana yazık,
ve en çok da bu yüzden sanattan uzak kalan çocuklara…
Bu konuların konuşuluyor olması çok kıymetli.
Belki her şey hemen değişmeyecek…
ama umuyorum ki bir gün, sanatın gerçekten hak ettiği koşullarda sunulduğu,
çocuklarımızın da o büyüyü hissedebildiği ortamlarda buluşuruz.
