02/04/2020
ช่วงโควิดหลายคนอาจไม่เห็นหนทางหรือแสงปลายทาง ความตายก็เช่นกัน งั้นเรามาดูหนังกันเถอะ!!!
"Maborosi 1995"
หนังที่ได้รับรางวัลนับไม่ถ้วน ไม่ดูไม่ได้แล้ววว
บนเส้นรางของชีวิตที่ขับเคลื่อนไป โดยไม่ไม่มีจุดพัก อะไรรอเราอยู่ที่ปลายทาง?
Maborosi, (1995).
Genre: Slice of life
Length: 110 Mins
A film critique by: Onnicha Apivisankij
เรื่องราวของหญิงสาวคนนึงที่เผเชิญกับความตายอย่างไม่มีเหตุผลตั้งแต่ตอนเด็กที่ย่าของตัวเองที่ตัดสินใจที่จะกลับไปตายที่บ้านเกิดละก็ทิ้งไปดื้อๆ พอมาในอนาคต สามีตัวเองได้กระโดดฆ่าตัวตายที่สถานีรถไฟ ทั้งๆที่ชีวิตเขาก็มีความสุขดี เลยนำไปสู่การตั้งคำถามให้กับเรื่องที่เกิดขึ้นว่า พวกคนเหล่านั้นเขาพบเห็นอะไร เขาถึงตัดสินใจทำแบบนั้น?
ซึ่งแน่นอนว่า “ไม่มี” หนังเรื่องนี้ไม่ได้ให้คำตอบอะไรกับพวกเราเลยว่าอะไรรอเราหลังความตาย ซึ่งเราก็คิดว่าเป็นเรื่องที่ดี เพราะแต่ละคนต่างมีเส้นทางเป็นของตัวเอง ชีวิตบางคนอาจขับเคลื่อนไปด้วยความเร็วจนตามไม่ทันและไม่มีโอกาสได้สังเกตุทิวทัศน์รอบข้าง หรืออาจจะช้าจนพยายามตามที่จะตามคนอื่นให้ทัน แต่ในระหว่างการเดินทางนั้น บางคนอาจพบเจอกับอุโมงค์เร็วกว่าคนอื่น อุโมงค์ที่พอเราผ่านมันไปจะพบกับทางออกที่จะนำไปสู่แสงสว่าง ไม่ก็กลับตาลปัตร เป็น ความมืดมิดที่ไม่มีวันได้เห็นแสงตรงนั้นอีกเลย ซึ่งอุโมงค์เรานั้นมีอยู่จริงไหม หรือเป็นแค่สิ่งลวงตาที่เราสร้างขึ้นมา ก็ยังไม่มีใครสามารถให้คำตอบได้
หนังเรื่องนี้ใช้ visual เป็นตัวขับเคลื่อนมากกว่าการให้ ตัวละครนั้นพูด dialogue โดยให้ภาพเคลื่อนไหวนั้นแทรกไปด้วยความหมายแฝงที่ไม่สื่อให้ตรงตัว เช่น การเน้นถ่าย อุโมงค์ ที่มีแสงไฟอยู่ปลายทาง การเคลื่อนที่ของขบวนรถไฟ และตัวละครกับจักรยาน สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นหนึ่งใน cinematic language ถ้าไม่สังเกตุให้ดี อาจจะยากต่อการจับประเด็นเนื้อเรื่องหลัก
สไตล์ของCinematography สำหรับเรื่องนี้นั้น มีinfluence มากจากหนังเรื่อง Tokyo story (1950) ของ Yasuhiro Ozu มาค่อนข้างเยอะ สังเกตุได้จากการวาง framing ของตัวละครเวลาอยู่ในบ้านและนอกบ้าน และสไตล์การถ่าย แบบ Tatami shot ซึ่งเป็นการถ่ายแบบstatic และกล้องจะอยู่ตรงระดับเดียวกันกับเอวหรือ ต่ำกว่า ทำให้ได้มุมมองที่แปลกตา ทำให้เห็นมุมมองรอบข้าง สภาพแวดล้อมที่เป็นอยู่
และนี้คือภาพยนตร์เรื่องยาวเรื่องแรก กำกับโดย Hirokazu Kore eda ผู้กำกับชาวญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียงมาจากหนังเรื่อง Nobody knows Like father like son และ shoplifters.
ถ้าเทียบกับหนังเรื่องอื่นๆของเขา maborosi น่าจะเป็น 1 ในหนังที่ค่อนข้างที่จะดูยากสำหรับใครหลายคน แต่ถ้าเราเข้าใจ มันอาจเปลี่ยนมุมมองการใช้ชีวิตที่เราเป็นอยู่ ณ ตอนนี้เลยก็ได้
On our life railway that keeps on going, what awaits us at the final destination?
A story about a girl that faced unreasonable death at a very young age. During her childhood, hre grandma went back to die at her own hometown and she leaves without saying any goodbye. In the near future, her husband su***de by jumping off from train platform, even though he was living a great life. So, she started questioning the reason why both of them did that?
And yes, this movie doesn’t provide us with a definite answer to the protagonist's question, which I think it’s a good thing because I believe that everyone has their own journey. Some people’s life might go on so fast that they couldn’t stand a chance to take a look around, some might be so slow that they attempt so hard in order to catch up. Therefore, along the journey we have been through, some might get to face their own ending tunnel faster than anyone. A tunnel that could lead us to a sparkling light or a dead end with a never ending darkness. However, does it truly exist, a tunnel? or is it just a mere illusion we made up, no one can answer this yet.
This movie tells a story visually rather than using dialogue to reveal more about the character. By using various kinds of metaphor through visuals, for instance when the subject is moving towards a tunnel and there are lights ahead or the movement of a train along with the character and bicycle. These are some of the cinematic languages that are used in this movie and if we just watch it without any observation, it’s very easy to lose focus of the movie’s theme.
The cinematography style of this movie mostly influences Tokyo Story (1950) by Yasuhiro Ozu. It can be seen from framing style during an indoor and outdoor scene with the style of tatami shot, which is a shot that is static and the camera placement is in between waist or lower. It allows the audience to see what’s also in the scene rather than on the subject alone.
This movie is one of the masterpiece movies by Hirokazu Koreeda, a director of Nobody knows (2004), Like father like son (2013), Shoplifters (2018). Compared to other films by Kore-eda, Maborosi is one of the hardest to watch because the theme is quite complex, and if we were to understand it might change our point of view on lives forever.
#รีวิวหนัง
