Wyczuwalne są delikatne owocowe nuty, a harmonii w aromacie słodu dopełnia "grzywa" subtelnej goryczki chmielowej. Wartą uwagi jest także głęboka bursztynowa barwa piwa. Zwieńczenie tego mistrzowskiego trunku stanowi gęsta kremowa pianka. Jest to pierwsze polskie piwo w butelce z zamknięciem typu krahla (zamknięcie patentowe potocznie zwane porcelanką). Kellerbier (dosłownie: piwniczne piwo) to gł
ównie piwo frankońskie (administracyjnie północna Bawaria). W okresie międzywojennym w Polsce piwa tego typu określano mianem "LAGROWE". Są to tak zwane piwa piwniczne (od niemieckiego słowa Keller - piwnica). Jest ono klasycznym piwem dolnej fermentacji, jednak leżakującym w piwnicach przez dłuższy okres czasu w stałej, niskiej temperaturze. Ten pierwszy etap leżakowania odbywa się na ogół w drewnianych kufach leżakowych, gdzie piwo podlega naturalnemu procesowi klarowania poprzez sedymentację frakcji drożdżowych (proces opadania ciężkich cząstek na dno kuf leżakowych), a następnie rozlewane jest do butelek. Piwa typu Kellerbier nie są intensywnie nasycane dwutlenkiem węgla. Pierwotnie nasycały się one naturalnie (źródłem nasycenia dwutlenkiem węgla jest naturalna fermentacja piwa). Można je spotkać pod określeniami Zwik`l (cwikl) lub Zoigl (cojgl). W północnej Bawarii słowo "Zoigl" oznacza "na pokaz", w tym przypadku odnosiło się do swoistej dumy piwowarskiej i produktu warzonego na pokaz niejako w celu pokazania kunsztu piwowara, dzięki czemu piwa te uzyskiwały niepowtarzalny charakter i najwyższą jakość.
