Nep Spot

18/09/2025

Do not forget to SUBSCRIBE 🔔

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

10/09/2025

Message from B***n 🇳🇵

10/09/2025

अहिलेको विषम परिस्थितिमा सुशीला कार्की ज्यू रोज्नु नै उपयुक्त छ।
जय देश ✊🏼 जय नेपाल 🇳🇵

09/09/2025

09/09/2025

Protesters, predominantly youth and students labeled “Gen Z,” have orchestrated widespread unrest, including arson and vandalism of key government buildings. Jai Nepal ✊🏼❤️

09/09/2025

Please Do Share 🙏🏼
Now Or Never ✊🏼 B***n

09/09/2025

यो आवाज परिवर्तनको आवाज हो ।
जय नेपाल ✊🏼✊🏼✊🏼✊🏼✊🏼✊🏼✊🏼

09/09/2025

J hunchha Sahi ko lagi hunchha
Jai Nepal ✊🏼

11/07/2025

पढ्न गएको छोरा!

एउटा छोरा — बुवाआमाले हुर्काएको, पढाएको, सपना देखेको छोरा — जसले एकदिन विदेश गएर पढेर राम्रो मान्छे बन्ने सपना थियो, बुवा आमाको सपना पुरा गर्ने आँट गरेर निस्केको थियो। विदेशको चिसो हावाले सास फेर्न गाह्रो पारेको बेलामा पनि उसले फोनमा "सब ठिक छ बा" भन्दै सान्त्वना दिन सिकिसकेको थियो।

विदेश बाट सुरु भएको यात्रा सजिलो थिएन।
पहिलो वर्ष पठाइएको डर, चिन्ता, अनि तल्लो दर्जाको कामले रातभर निन्द्रा हराएको थियो। दोस्रो वर्षमा पढाइ गाह्रो हुन थाल्यो। अफिस र पढाइको दोहोरो दबाबले शरीर होइन, आत्मा थाक्न थाल्यो। सास फेर्दा सम्झना आउँथ्यो — घरको तातो भात, आमाको हात, बुवाको भरोसा।

अनि सुरु भयो एकान्त यात्रा। सहर बदलियो, साथी टाढिए, परिवार टाढा, जिम्मेवारी नजिक। कलेजको किताब, अफिसको टाइमकार्ड, साथीको Hello, अनि बुवाको आमाको कल र मस्कल।

उ सोच्थ्यो — एक मिनेटको कल गर्न कति गाह्रो भयो ?
तर कहिलेकाहीँ दिमाग यति भारी हुन्छ कि हात उठ्दैन, आँखा खोल्न सकिन्न।

त्यसको मतलब उसले बिर्सियो भन्ने थिएन। बिर्सिनु र थक्नु फरक कुरा हो।

जति दिन बित्थे, उ उतिकै गुम्सिन्थ्यो।
बुवा आमाको सम्झना आउँथ्यो तर बोल्न नसकिने एक किसिमको अपराधबोध मन्मा लाग्ने रहेछ— किनभने उ सोच्थ्यो:
"उनीहरूले सबै दिए — म भने अहिले केही फिर्ता दिन सकिरहेको छैन।"
न समय, न सान्त्वना, न साथ, न त पठाइ।

साथीहरू बन्दै जान्थे, तर मनको कुरा बुझ्ने कोही थिएन। भोलि के हुन्छ थाहा थिएन। पढाइ चलिरहेको थियो, तर रिजल्टमा खुशी भेटिँदैनथ्यो। भविष्यको डर, आजको थकाइ, अनि घरको अभावले दिन झनै गाह्रो बन्थ्यो।

त्यही बेला बुवा-आमाको गुनासो।

त्यो गनासो र मौनता दख्दा उसको मन चिराचिरा हुन्थ्यो। उसले हाँस्न बिर्सिसकेको थियो। आमाको रुने आवाज कल्पना गर्दै उसले आँखा चिम्ल्यो र आत्मालाई सोध्यो —
“के म साँच्चै नराम्रो छोरा हुँ?”

तर उसले मनमनै भने,
"बा, म बिर्सेको छैन। म सिर्फ अल्झिएको छु। म फर्किने छु — कहिले ढिलो, त कहिले चुपचाप — तर तपाईंहरूको छायाँ जस्तै तपाईंहरूकै नजिक छु। म बुझ्दछु, मैले चोट दिएको छु, तर त्यो मेरो इच्छा थिएन। म माया गर्छु तपाईंहरूलाई। म लाजले चुप छु — घमण्डले होइन।"

"छोरो चुप छ भने, ऊ टाढा भएको होइन — ऊ शायद आफ्नै मनसँग लडिरहेको हुन्छ।"