12/06/2026
21 maart 2006 was de opening van de tuin van bezinning van en voor onze nationale Politie. Het is een monument bedoeld als een plaats voor rust, bezinning en reflectie en als nationale plek voor herdenking en eerbetoon aan hen die tijdens de uitoefening van hun dienst bij Politie Nederland zijn omgekomen.
Ieder jaar in juni is er een herdenking. Ieder jaar ben ik er als medical nog bij geweest en ieder jaar weer ben ik onder de indruk.
Inmiddels staan er 171 namen in het monument. Namen van vaak jonge mannen en vrouwen. Ook nu moet er weer een naam worden bijgeschreven. Een naam van jonge man die tijdens de uitoefening van zijn werk om het leven is gekomen. 171 namen, 171 keer dat de deurbel gaat en dat ouders het meest verschrikkelijke nieuws krijgen wat je maar kunt bedenken. Lopend door de tuin en kijkend naar al die namen kijk ik ook naar alle bezoekers die er ook nu weer bij zijn. Ouders, familie, vrienden en collega’s, allemaal geconfronteerd met dat ene moment dat het verschrikkelijk mis ging. Soms door een ongeluk, soms door geweld van een ander.
171 namen, 171 mensen, 171 keer dat politiecollega’s de deurbel indrukken om het de ouders moeten gaan vertellen. Het is niet te bevatten.
Mijn collega Medical en ik staan voor een groep van 70 studenten. Jonge koppies, net begonnen aan de opleiding. Zij hebben voor een vak gekozen wat duidelijk niet zonder risico is. 70 jonge mensen met een ongekende passie en gedrevenheid om politie man of vrouw te kunnen worden. Zij staan straks vooraan waar het gebeurt.
Vandaag vormen deze studenten een erehaag om de tuin heen en slaan zo een “arm” heen om de families en collega’s.
Sinds de opening ben ik er met een collega medical elk jaar weer bij, we helpen de studenten dit vol te houden en geven tips. We helpen de de families en collega’s ook als even allemaal te veel wordt.
Ieder jaar maak ik in mijn gedachten even een diepe buiging naar die groep studenten die straks weer voor onze veiligheid gaan zorgen.