21/03/2026
De lente is daar... de eerste bloemen openen zich vol belofte. Maar de Wildeling blijft voorlopig dicht. Ik er nog niet klaar voor. Vorig jaar werd ik steeds zieker... een aandoening kwam aan het licht die mogelijk al decennia-lang speelt. In het najaar had ik geen energie meer om nieuwe voorjaarsbollen te poten. En de dahlia knollen bleven in de grond, de tuin ligt er verlaten bij. De aandacht gaat nu even naar mijzelf, naar het vinden van een nieuw evenwicht. Deze dagen van de lente equinox, waarin de nacht en de dag in balans zijn, voelt die balans voor mij nog heel fragiel. Ik voel de kriebelende lente energie nog helemaal niet stromen. Ik voel vooral dat ik nog meer tijd nodig heb om te leren leven in een wereld die zoveel sneller gaat dan ik bij kan benen. Sommigen van jullie weten misschien dat ik ooit bloemen ging telen om te herstellen van een langdurige ziekteperiode. En dat lukte ogenschijnlijk. Ik werd sterker, voelde me meer dan ooit verbonden met het land, de elementen, de seizoenen. Maar afgelopen jaar bleek opnieuw dat ik meer vroeg van mijzelf dan ik dragen kon. En daarom blijft de Wildeling voorlopig gesloten. Wil je op de hoogte blijven over de Wildeling en de plannen voor later dit jaar? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief op de website!
