13/04/2026
Er moeten mensen zijn
die blijven kiezen voor bloemen
juist nu
nu de wereld soms zo hard klinkt
en haast heeft
en rekent en telt
alsof schoonheid geen plek meer heeft
Er moeten bloemisten zijn
die ondanks alles
hun deuren openen
met koude handen
en warme harten
die tussen hoge prijzen en zorgen
toch een boeket maken
alsof het vanzelf gaat
Er moeten bloemen zijn
tegen de bloem van haat
die niets laat groeien
die alles dor maakt
en stil
Er moeten bloemen zijn
die daar dwars doorheen bloeien
rood van liefde
geel van hoop
wit van zachtheid
alsof ze zeggen:
wij geven niet op
Er moeten bloemisten zijn voor de troostbrengers in moeilijke tijden
blijmakers tegen beter weten in
en liefdesgevers
in een wereld die soms vergeet
hoe dat moet
Er moeten mensen zijn
die nog binnenlopen
en zeggen:
doe mij maar iets moois
voor iemand die het nodig heeft
en dat die bloemist dan knikt
alsof hij precies begrijpt
wat er niet gezegd wordt
Er moeten bloemen zijn
voor ruzies die nog niet goed zijn
voor stiltes die te lang duren
voor afscheid zonder woorden
en voor welkom terug
Er moeten bloemisten zijn
die blijven schikken
alsof het kleine wonderen zijn
die ze maken
die van kwetsbaarheid
kracht maken
en van iets tijdelijks
iets dat blijft hangen in een hart
Er moeten bloemen zijn
die ons tegenhouden
als we verharden
die zachtjes zeggen:
voel nog even
kijk nog even
het is er nog
Bij dat soort dingen wil ik horen
bij die bloemen en bloemisten
die ondanks alles blijven
die kiezen voor kleur
waar grijs de baas wil zijn
want ja
in een wereld vol rumoer
leed en verdriet
zijn bloemen geen luxe
ze zijn het antwoord
en ze fluisteren
zacht maar zeker:
vrede en liefde groeien DOOR
en DOOR en DOOR en DOOR
als je ze water geeft…
Dichtelingenbyhester (geïnspireerd door m’n held, Toon Hermans)