26/01/2026
Deze keer voor jou
Frenk,
Afgelopen zaterdag ben je gegaan.
Iets meer dan zes weken na die klote diagnose.
Het ging allemaal veel te snel.
Een oneerlijke strijd.
Een gevecht dat je niet had mogen hoeven voeren.
Vanochtend heb ik me ingeschreven voor de Nijmeegse 4-Daagse.
Ik twijfelde. Ik wilde eigenlijk niet lopen.
Tot ik aan jouw woorden dacht, vorig jaar aan de finishlijn.
Met die bravoure van je: “Volgend jaar loop ik ook wel ff mee.”
Dat moest ik nog zien… maar ik had je zeker uitgedaagd.
De afgelopen weken liep jij een heel andere race.
Vol moed, onzekerheid, hoop en keiharde realiteit.
Eentje die je niet kon winnen.
We waren het niet altijd met elkaar eens.
We konden lekker botsen en discussiëren 😉
Maar man, wat hebben we samen mooie avonturen beleefd.
Van dansen op Cubaanse klanken, cabaret en etentjes tot het elkaar afbeulen in de sportschool.
Mi casa era tu casa.
En nu, in alles wat overblijft, zie ik vooral wat jij me liet zien:
Dat klaarstaan voor een ander geen woorden nodig heeft.
Dat verbinding iets is wat je doet, niet wat je zegt.
Dat genieten niet groots hoeft te zijn.
Dat humor helpt als het leven zwaar wordt.
Maar bovenal, dat vriendschap niet perfect hoeft te zijn om echt te zijn.
Ik ga je missen, vriend.
Je energie. Je humor. Je aanwezigheid.
Waarschijnlijk meer dan ik nu kan bevatten.
Dus dit jaar loop ik weer.
Niet voor een tijd.
Niet voor een medaille.
Maar voor het leven.
Voor verbinding.
Voor liefde.
Elke stap.
Elke kilometer.
Voor jou.
Tot ooit, maat ❤️
