17/03/2026
๐๐ฎ๐ฎ๐ ๐บ๐ผ๐ฟ๐ด๐ฒ๐ป ๐ท๐ผ๐๐ ๐๐๐ฒ๐บ ๐ต๐ผ๐ฟ๐ฒ๐ป - ๐๐ฎ๐ฎ๐ฟ๐ผ๐บ ๐ท๐ฒ ๐รฉ๐น ๐บ๐ผ๐ฒ๐ ๐๐๐ฒ๐บ๐บ๐ฒ๐ป!
Op 18 maart staan de gemeenteraads- en stadsdeelcommissieverkiezingen voor de deur. De afgelopen weken waren politici volop zichtbaar: flyers, debatten, mooie woorden, ambitieuze plannen. Ideeรซn over wonen, veiligheid, onderwijs, zorg en duurzaamheid, noem het maar op. Eerlijk is eerlijk: er liggen grote opgaven voor onze stad.
Toch knaagt er een onderbuikgevoel. Hoe vaak hebben we dit niet eerder gezien? Rond verkiezingen buitelen de plannen over elkaar heen en klinkt het alsof alles mogelijk is. Maar zodra de verkiezingen achter de rug zijn, glijden we vaak weer terug in de orde van de dag. De politieke realiteit, compromissen en soms ook: stilte.
Kijk ik naar de nationale en internationale politiek, dan bekruipt me steeds vaker een gevoel van ongemak. Het niveau van het debat, en soms ook de manier waarop mensen elkaar behandelen, vind ik eerlijk gezegd beschamend. Die gesprekken staan ver af van het soort samenleving waarin ik geloof en waar ik dagelijks aan probeer bij te dragen.
Voor mij begint een gezonde samenleving bij veerkrachtige gemeenschappen. Buurten waar mensen elkaar kennen, waar we niet alleen naast elkaar wonen maar ook een beetje op elkaar letten. Waar een helpende hand normaal is. Waar ruimte is voor iedereen: jong en oud, nieuwkomer en geboren Amsterdammer. Een gemeenschap waar mensen zich welkom en betrokken voelen.
In zulke wijken nemen bewoners samen verantwoordelijkheid en krijgen ze de ruimte om hun buurt en hun gezondheid vorm te geven. Professionele en informele netwerken versterken elkaar. Preventie gebeurt hier op straat, niet alleen binnen systemen. Als mensen naar elkaar omkijken, wonen ze prettiger en gezonder. Verbondenheid, betrokkenheid en samen initiatief nemen staan centraal. Het richt zich niet alleen op wat mensen nodig hebben, maar vooral op wat zij kunnen bijdragen.
Misschien is dat ook de reden dat ik mijn hoop vooral dichtbij huis houd: hier in Amsterdam, in mijn eigen Nieuw-West. Juist hier zie ik dagelijks hoe mensen samen een buurt maken. Hoe buren elkaar helpen, bewonersinitiatieven ontstaan en mensen ondanks verschillen toch verbinding zoeken.
Daarom wil ik iedereen oproepen: ga stemmen op 18 maart. Niet omdat politiek perfect is. Niet omdat alle beloften altijd worden waargemaakt. Maar omdat jouw stem laat zien in wat voor stad jij wilt leven.
๐๐ฒ๐ป ๐๐๐ฎ๐ฑ ๐บ๐ฒ๐ ๐๐๐ฒ๐ฟ๐ธ๐ฒ ๐ฏ๐๐๐ฟ๐๐ฒ๐ป.
๐๐ฒ๐ป ๐๐๐ฎ๐ฑ ๐บ๐ฒ๐ ๐๐ฒ๐ฒ๐ฟ๐ธ๐ฟ๐ฎ๐ฐ๐ต๐๐ถ๐ด๐ฒ ๐ด๐ฒ๐บ๐ฒ๐ฒ๐ป๐๐ฐ๐ต๐ฎ๐ฝ๐ฝ๐ฒ๐ป.
๐๐ฒ๐ป ๐๐๐ฎ๐ฑ ๐๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐ถ๐ฒ๐ฑ๐ฒ๐ฟ๐ฒ๐ฒ๐ป ๐๐ถ๐ฐ๐ต๐๐ฒ๐น๐ณ ๐บ๐ฎ๐ด ๐๐ถ๐ท๐ป ๐ฒ๐ป ๐๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐๐ฒ, ๐ต๐ผ๐ฒ ๐๐ฒ๐ฟ๐๐ฐ๐ต๐ถ๐น๐น๐ฒ๐ป๐ฑ ๐๐ฒ ๐ผ๐ผ๐ธ ๐๐ถ๐ท๐ป, ๐ฟ๐ฒ๐ธ๐ฒ๐ป๐ถ๐ป๐ด ๐ต๐ผ๐๐ฑ๐ฒ๐ป ๐บ๐ฒ๐ ๐ฒ๐น๐ธ๐ฎ๐ฎ๐ฟ.
En misschien wel het belangrijkste: een stad waar we gewoon weer wat vaker lief zijn voor elkaar.๐
Dus laat je stem horen.๐ฃ
Serfanim Uysal
Directeur, Eigenwijks
