20/01/2025
Leuk interview gehad met de Waterlandpleinbuurtkrant! Dit stukje komt half februari in de 51 ste editie.
Met dank aan de schrijfster Merel Kokhuis.
Bloemen/Plantenwinkel Lansuplant op het Waterlandplein is na drieëntwintig jaar gesloten. We spraken eigenaar Bianca over het einde van dit tijdperk.
Hoe het begon
Ik ben in deze buurt opgegroeid, dus toen ik mijn diploma bloemschikken en binden gehaald had, leek het me fijn om in de Waterlandpleinbuurt te werken en solliciteede ik bij Lansuplant. Na tien jaar in loondienst kon ik als francisenemer de zaak van de vorige eigenaar overnemen. Ik dacht: dat karretje trek ik ook wel. Ik begon in een noodpand omdat het Waterlandplein nog verbouwd werd. Na twee jaar kreeg ik van Lansuplant de vrijheid om het nieuwe pand naar eigen smaak in te richten. Ik ben er nog steeds trots op dat ik een eigen sfeer heb weten neer te zetten en dat de winkel er niet uitzag als een keten. Toen ik de zaak overnam, zat Nederland in een economische crisis. Maar dat was voor mij juist wel goed. het concept van veel voor weinig liep als een trein.
Hoe het later ging
Na een paar jaar brak de coronacrisis uit. Had ik net voor heel veel geld kerstbomen, stukken, bloemen en planten ingekocht, moest de winkel dicht. Maar ook dit was niet per se nadelig voor de winkel. Sterker nog: we draaiden dat eerste coronajaar ons beste jaar ooit. Dat kwam met name doordat ik wel buiten mocht verkopen, doordat we leverden voor een verzendorganisatie en omdat we een eigen webshop hadden. Onze online verkoop is toen echt ontploft. Maar daarna ging het minder en is het eigenlijk niet meer goedgekomen.
Hoe het ophield
Na de coronacrisis schoten de kosten omhoog. De inkoop werd bijvoorbeeld duurder omdat de kwekers hogere energiekosten hadden en die doorberekenden. Maar ook de huurprijzen en de salarissen die ik aan mijn medewerkers uitbetaalde stegen aanzienlijk. Tel daarbij strengere milieueisen op en je begrijpt dat het afgelopen jaar honderden bloemenzaken in Nederland de deuren moesten sluiten. Op een gegeven moment heb ik de balans opgemaakt. De lijst met argumenten om te stoppen bleek een stuk langer dan de lijst met argumenten om door te gaan. Maar ik heb het er wel heel moeilijk mee gehad. De winkel was echt mijn kindje.
Hoe het nu gaat
De dag voor kerstmis was de winkel voor het laatst open. De hele voorraad is opgegaan en de inboedel heb ik kunnen verkopen. Maar de laatste weken waren zwaar. Ik heb zelfs wat huilende vaste klanten in de winkel gehad. Het fijne contact met mijn vaste klanten ga ik heel erg missen. Gelukkig woont mijn vader nog altijd in de buurt, dus ik loop echt nog wel eens over het plein. Ook ga ik het vak van bloemschikker/binder missen. Toch heb ik besloten om iets heel anders te gaan doen. Ik ga weer zoeken naar een leuke nieuwe uitdaging waarbij ik mensen mensen sosiaal van dienst kan zijn. Hoewel ik niet stil kan zitten, ga ik wel meer genieten van mijn vrije tijd. Ik kijk ernaar uit om niet meer elke week over te werken en zie in dat ik een minder stressvol leven tegemoet ga. Maar de sluiting is en blijft emotioneel. Drieëntwintig jaar is niks. Ik ben de bewoners van de Waterlandpleinbuurt dan ook eeuwig dankbaar dat ze al die jaren in winkel kwamen!
