25/04/2025
Хүү хашгирав:
- Би таныг үзэн ядаж байна, ээж ээ!
- Та надад яаж тушаахаа л мэднэ…
- Намайг тайван орхи…
Аав нь ажлаасаа дөнгөж ирээд байсан ба хаалганы цаанаас ингэж хашгирахыг нь сонсоод зүрх нь хүчтэй цохилон өрөөнд орж ирэв…
Буйдан дээр эхнэр нь нүүрээ гараараа даран уйлж байлаа…
Тэр юу ч хэлсэнгүй, зүгээр л уйлж байв...
Нөхөр нь түүнд ойртож, эрүүг нь болгоомжтой өргөн…
"Бүү санаа зов, хайраа, би зохицуулъя” гэж хэллээ…
Тэр хүүгээ дагуулан өөр өрөө рүү оров...
Хүүгийн нүд нь уурандаа улайж, марафонд гүйсэн мэт цээж нь оволзож байв…
"Юу болоод байгаа юм?" гэж аав нь намуухан дуугаар түүнээс асуулаа…
- Ээж надад бүх зүйлийг хийхийг тушаадаг…
Тэр намайг хаалга хаа гэж хэлсэн, би тэр хаалгыг онгойлгоогүй…
Тэр намайг аяга таваг угаахыг тушаасан, би тэднийг чинь бохирдуулаагүй…
Аав нь чимээгүй сонсов...
Дараа нь тэр шийдэмгий хоолойгоор ийн хэлэв:
- Явж хаалгаа хаа…
- Гэхдээ аав аа, би...
Түүнтэй тулалдахаар зориглоогүй хүү явж хаалгыг хаалаа…
Буцаад ирэхэд…
"Одоо аягаа угаа" гэлээ…
"Гэхдээ..."
"Дуугүй л угаа"…
Хүү нь маш дурамжхан явж аяга тавгаа угаав…
- “Угаалгын өрөөний гэрэл асаалттай байна. Явж унтраа”…
Хүү ярвайхын дээдээр ярвайн очиж гэрлийг унтраалаа...
Тэр шөнө тэр чимээгүй өнгөрөв...
Ойлгосонгүй…
Хүлээж авсангүй…
Тэгээд 15 настайдаа хүү цүнхээ баглаж, найзтайгаа амьдрахаар явав…
Энэ гэрт дахиж хөл тавихгүй гэж тангараглав…
Гэвч түүнд орхиж чадахгүй нэг зүйл байсан: зуршил…
Онгойлгоогүй хаалгаа хаах…
Асаагаагүй гэрлээ унтраах...
Бохирдуулаагүй зүйлээ цэвэрлэх...
Энэ зуршил түүнд шивээс шиг л үлджээ…
18 настай байхад нь түүний найз болон эцэг эх нь ажилгүй болов...
Хөргөгч нь хоосон шахуу, өрийн данснууд нь овоорсон байлаа...
Хүү боловсролгүй, туршлагагүй байсан ч ажил хайхаар шийджээ…
Тэрээр томоохон компанид менежерийн ажлын байр байгаа тухай сонсов…
Тэр дотроо инээв… "Менежер? Би юу?"
Гэхдээ очоод үзэхээр шийдэв...
Түүнийг очиход тус компанийн үүдэнд онгорхой хаалгатай хашаа байсан бөгөөд хэдэн гахай зугтахад бэлэн байв…
Хаалгыг хааж түгжихээд цааш хөдлөв…
Хонгилд боодлын цааснууд шалан дээр хөглөрсөн байв...
Тэр тэднийг авч хогийн саванд хийчихээд цааш явтал угаалгын өрөөний хаалга онгорхой, гэрэл нь асаалттай байлаа…
Гэрлийг унтрааж хаалгыг нь хаагаад цааш хөдлөв…
Тэгээд ярилцлагын өрөөний хаалгыг тогшин орвол "Өглөөний мэнд" гэж ширээний ард суугаа эмэгтэй мэндчилээд...
-“Та ажилд орсон. Гэрээгээ хийгээрэй” гэж цоглог дуугаар хэлэв…
Залуу хөшиж орхив…
"Гэхдээ... яаж?"
Миний анкетыг ч хараагүй…
Тэнд маш олон боловсролтой хүмүүс байдаг...
Эмэгтэй инээмсэглээд…
-“Үүднээс эхлэн зөндөө камерууд бий…
Бид бүгдийг ажигласан…
Бид хариуцлагатай хүнийг хайж байсан…
Та ямар ч үүрэг хүлээгээгүй мөртлөө бидний амьтдыг хамгаалж, эрчим хүчийг хэмнэж, бидний орон зайг цэвэрлэлээ…
Үүнийг хичээл, сургалтаар заадаггүй…
Үүнийг гэртээ сурдаг…
Та сурчихсан байна” гэж хэллээ…
Гишгэсэн газар нь алга болж байгаа мэт мэдрэмж төрөв…
Хүү нулимс дуслуулан гарч ирлээ…
Тэр найзынхаа гэрт очсонгүй…
Автобусанд суугаад шууд л аавынхаа гэрт очив...
Аав нь хаалгаа онгойлгоход хүү түүнийг чанга тэврээд уйллаа…
-“Аав... баярлалаа”...
Аав нь түүнийг тэврээд намуухан дуугаар "Би зүгээр л чамд хэрхэн агуу болохыг зааж өгөхийг хүссэн юм. Жижиг зүйлд ч гэсэн” гэж хэллээ…
Тэр тэврэлтээс хүү бүхнийг ойлгов…
Өөрөө нээгээгүй ч онгорхой хаалгыг хааж сурсан хүн хэзээ нэгэн цагт өөрөө нээгдэх хаалгатай болно...
Бусдын шороог цэвэрлэдэг хүн өөрийнхөө ирээдүйг ч бас цэвэрлэдэг гэдгийг хүү жинхэнэ утгаар нь гүн ойлгов….
