05/04/2026
Amence un día tranquilo,
sae o sol de maneira pousada,
tal e como ti eras.
Cantan os paxaros
eloxiando o teu ben facer,
respira a terra
alabando o teu querer.
Un nó na gorxa
un tremor na alma
e moito agradecemento
nos nosos corazóns
Un pobo así unido
xamais perde un veciño,
despide un gran amigo
que nunca será esquecido.
Voa tan alto como mereces e lembra coidarnos cada día como sempre o facías, Álvaro! 🖤
