Vertelmagie - Ceremonies & Coaching door Isabel Depestel

15/06/2026

Tropische temperaturen zijn fantastisch, tot je er een huwelijksceremonie in moet uitzitten.

We zitten volop in het huwelijksseizoen. Wie al eens trouwde in België weet dat het weer meestal de onvoorspelbare gast is die voor de meeste stress zorgt.

Gaat het regenen? Moeten we een tent voorzien? Kunnen de stoelen buiten blijven staan?

De voorbije jaren hoorde ik koppels vaak zeggen: 'als het droog blijft, dan ben ik tevreden.'

Als ceremoniespreker durf ik daar toch een kleine kanttekening bij maken. Een uur lang (gemiddeld) luisteren, lachen, ontroerd raken en meeleven onder een blakende zon van 30 graden of meer, daar wordt helaas niemand gelukkig van.

De bruidegom voelt de zweetdruppels langs zijn rug lopen, de make-up van de bruid krijgt het lastig, gasten beginnen wat heen en weer te schuiven op hun stoel, kinderen verliezen hun aandacht en achteraan zoekt oma stilletjes een plekje uit de zon. Ondertussen krijgt iedereen vooral veel dorst waardoor de aandacht verschuift naar dat eerste glas cava na de uittrede. Daarnaast brengt extreme hitte ook gezondheidsrisico's met zich mee.

Komend weekend mag ik een huwelijksceremonie verzorgen in Colonie 7 te Merksplas. Het eerste wat de locatie me vandaag liet weten was dat er onder de lindebomen een heerlijk schaduwrijk plekje voorzien is voor de ceremonie. Ik dacht opgelucht: zo kan het dus ook.

De foto's die ik bij deze post deel, dateren trouwens van een andere zomerse huwelijksceremonie. Daar zochten sommige gasten na afloop spontaan verkoeling in het zwembad. Heerlijk, alleen beschikt natuurlijk niet elke trouwlocatie over een zwembad.

Een beetje vooruitdenken kan daarom wonderen doen: schaduw, vers water, parasols, waaiers, eventueel een vroeger of later aanvangsuur.

Het lijken kleine dingen, maar ze maken vaak het verschil tussen gasten die dromen van een glas cava of gasten die met aandacht luisteren naar de geloften waar het koppel zo hard aan gewerkt heeft.

Dus ja, ik duim mee voor droog weer, maar liever duim ik voor comfortabel weer. Een beetje schaduw, een fris glas water en gasten die ontspannen genieten van het moment. Geloof me, de liefde zorgt al voor voldoende warmte.

Foto's ZoweePhoto

14/06/2026

Het is papadag.

Met een kleuter in huis betekent dat volop verwend worden met knutselwerkjes. Met twee studerende tieners in huis betekent het ook beseffen dat deze fase niet blijft duren.

Maar om vijf uur vanmorgen hoorden we al voetjes trappelen.

'Opendoen papa!'

Papa, die elke zondag op zijn fiets gaat koersen, wou eigenlijk nog wel een uurtje blijven slapen. Deze mama trouwens ook. Gelukkig kregen we de kleuter overtuigd om nog even terug in zijn bed te kruipen, nadat hij eerst een halfuur tussen ons in had liggen krevelen en we allebei net geen blauw oog hadden opgelopen.

Vanmorgen opende papa dus zijn cadeautje, vertrok naar de koersclub, en ik trok met de kleuter naar de bakker voor pistolets en taart.

Autoritjes met een kleuter, dat is altijd iets bijzonders.

'Weet je mama dat er kindjes in mijn klas geen papa hebben?'

'Amai. En wat doen ze dan vandaag?'

'Dan zeggen ze "allerliefste mama" in plaats van "allerliefste papa". Dan hebben ze nog eens mamadag.'

'Gelukkig heb jij wel nog een papa.'

'Ja', zegt hij. 'Maar als hij vandaag dood thuiskomt, dan graven we een diepe put en dan mag hij daarin. En dan gooien we de aarde terug op hem. En hij mag kiezen of hij wil neerliggen of rechtstaan. Maar ik denk dat hij beter neerligt, want als zijn ogen dicht zijn, zal hij toch omvallen.'

Ik vraag hoe hij dat allemaal weet.

'Er zijn platte graven en hoge graven. In de platte liggen de mensen neer en in de hoge staan ze recht.'

We fietsen hier regelmatig door het kerkhof op weg naar het centrum. Voor hem is dat een vertrouwd landschap, net zoals een speeltuin of een bakker.

Ik vraag verder.

'En wat als kindjes geen papa en geen mama hebben?'

Hij denkt even na.

'Dan is het altijd kindjesdag, denk ik.'

Nog een korte stilte.

'Maar ik zou dat niet leuk vinden. Want ik wil zingen voor mijn mama en papa.'

Even later kijkt hij naar het dashboard van onze auto, waar al maanden enkele oranje lampjes branden die voorlopig niet weg willen. Deze auto mag binnenkort dienstdoen als oefenwagen voor de twee tieners.

'Mama, als deze auto kapot is, kopen we dan een nieuwe?'

'Ja, waarschijnlijk wel.'

Hij denkt opnieuw even na.

'Moet je deze auto dan ook in een put steken?'

'Misschien wel.'

Zijn ogen worden groot.

'Amaai mama. Dan is dat een heel hoge put.'

En dan denk ik opnieuw aan zijn woorden van daarnet.

'Ik zou dat niet leuk vinden. Want ik wil zingen voor mijn mama en papa.'

Dat wens ik vandaag iedereen toe. Dat er iemand is voor wie je mag zingen. Iemand die je mag missen, koesteren, vieren of herinneren.

Fijne papadag voor wie vandaag een papa mag vieren, voor wie hem moet missen, voor wie een papa in zijn hart draagt. Voor wie mag vaderen, voor wie ervan droomt en voor wie afscheid moest nemen van die droom.

13/06/2026

Moet je als spreker een goede verteller zijn?
Niets moet, maar het helpt enorm. Verhalen zijn als het ware de basismoleculen van ons leven.
Elk voorwerp in je huis heeft een verhaal. Waar komt het vandaan? Waarvoor gebruik je het? Voegt het schoonheid toe aan je leven of net praktisch gebruiksgemak? Ook elk kledingstuk in je kast draagt zo’n verhaal. Het bewijs? Spullen zonder verhaal, daar kun je eenvoudig afstand van nemen, er kleeft geen emotionele band of geschiedenis aan.

Dit is de reden waarom het zo moeilijk is spullen van een overleden persoon weg te doen want je wil niet dat jullie verhaal samen eindigt. Maat dit is ook exact waarom het deugd doet na een relatiebreuk de boel eens goed op te ruimen als je een nieuw hoofdstuk aan je verhaal wil toevoegen.

Dus moet je als spreker een verhalenverteller zijn? Het hoeft niet. Je kunt droge feiten delen, informatie geven of inzichten aanreiken. Maar zodra je over mensen spreekt, wordt vertellen bijna onvermijdelijk. Elke mens is een verzameling van verhalen. Een ceremonie is eigenlijk een groot levens- of liefdesverhaal met kleinere deelverhalen erin. Deel het op in hoofdstukken met een duidelijk begin, midden en slot. Dit zorgt ervoor dat je luisteraar vlot kan volgen, herkenning vindt, emotionele verbinding ervaart en het geheel beter onthoudt.

Veel vertelplezier ♥️

Foto’s Jill | Wedding & Business Fotograaf + Videograaf

10/06/2026

Spreken is spannend.

Daar ga ik niet flauw over doen. Het mag zelfs een beetje spannend blijven. Die gezonde spanning vertelt dat dit moment belangrijk voor je is. Dat je zorg draagt voor je woorden en dat je het goed wil doen voor de mensen die voor je zitten.

Tijdens het huwelijksseizoen mag ik bijna dagelijks gastsprekers geruststellen. Vrienden, broers, zussen, ouders en collega's die met een ferme dosis zenuwen naar hun speech kijken. Ze vragen zich af of ze de juiste woorden zullen vinden of hun stem niet zal trillen en of hun verhaal wel interessant genoeg is.

Ik zie de spanning afnemen zodra duidelijk wordt waarom ze daar straks zullen staan. Een speech op een huwelijk draait om iets betekenen voor twee mensen die belangrijk voor je zijn. Het draait om liefde, verbondenheid en herinneringen. Om woorden geven aan een vriendschap, een familieband of een gedeeld stukje geschiedenis.

Een gastspeech is één van de mooiste cadeaus die je een koppel kunt geven. Je maakt tijd om na te denken, herinneringen op te halen en woorden te zoeken die blijven hangen. Je deelt een warme anekdote, oogcontact, een ontroerend moment. Je staat recht tijdens de ceremonie en toont hoe waardevol jullie band is.

Wanneer je aandacht verschuift naar de mensen voor wie je spreekt, krijgt de spanning betekenis. Ze mag er zijn en ze vertelt dat dit moment ertoe doet.

Dus aan iedereen die binnenkort gastspreker mag zijn op een huwelijk: hoofd omhoog, schouders ontspannen en borst naar voren in volle vertrouwen. Je kan dit en je maakt meer verschil dan je denkt.

O ja, ik maak altijd een speechboekje van je warme woorden, helemaal in de stijl van de uitnodiging. Een mooi aandenken voor het koppel en een handige houvast voor jou. Zo hoef jij daar niet te staan met een gekreukt A4'tje dat alle kanten uit fladdert terwijl je probeert te onthouden waar je gebleven was.

Hulp nodig bij het schrijven, oefenen of brengen van je speech? Ik ben maar één telefoontje verwijderd.

Foto's

09/06/2026

'Is dat niet zwaar?'

Het is een vraag die telkens opnieuw opduikt. Of het niet zwaar is om zoveel bezig te zijn met afscheid, rouw en verlies. Om afscheidsvieringen te begeleiden. Om mensen te helpen woorden te vinden wanneer iemand gestorven is.

Ja en nee. Natuurlijk word ik vaak omringd door tranen en moeilijke verhalen en zijn er momenten waarop ik mee geraakt word. Maar op die momenten kan ik ook concreet iets betekenen.

Ik zie mensen opgelucht ademhalen omdat ze eindelijk de juiste woorden vinden. Ik zie families dichter naar elkaar toegroeien. Ik zie collega's die voor het eerst eerlijk uitspreken wat er in hen omgaat. Ik zie sprekers die zichzelf overstijgen omdat ze iemand nog één keer willen eren.

Het is waar, het schrijven van een afscheidsspeech is best zwaar. Het vertellen ervan ook. Achhteraf maakt de spanning bijna altijd plaats voor voldoening. Omdat gezegd werd wat gezegd moest worden. Omdat liefde, waardering en herinneringen niet onuitgesproken zijn gebleven.

Weet je wat ik wél zwaar vind? (Mijn persoonlijke mening)

1 Eindeloze vergaderingen waarin iedereen liever zichzelf hoort praten dan te luisteren.
2. Organisaties die welzijn in hun waarden zetten, maar een afwezige medewerker niet opbellen om te vragen hoe het gaat.
3. Elke dag opgesloten zitten in dezelfde kantoorruimte.
4. Landschapsbureaus waarin iedereen door elkaar praat.
5. De opmerking dat zelfstandigen alles in onkosten kunnen steken.
6. De vraag of feminisme vandaag nog relevant is.
7. Leidinggevenden die denken dat luisteren tijdverlies is.
8. Mensen die jarenlang naast elkaar werken zonder elkaar echt te kennen.
9. De verwachting dat je altijd sterk moet zijn.
10. Opleidingen waarbij je drie uur lang naar slides kijkt en je je afvraagt waarom de presentatie niet gewoon als pdf werd doorgestuurd.

Dat zijn 10 dingen die mij leeg doen lopen. Terwijl de dingen die mensen meestal als zwaar bestempelen, mij energie geven. Sommige dingen zijn zwaar. Maar zwaar en zinvol sluiten elkaar niet uit, integendeel.

Het is een paradox. Ik hoorde ooit iemand zeggen dat niets wat echt de moeite waard is, gemakkelijk is. Dat betekent niet dat je drama of moeilijkheden moet opzoeken. Wel dat dingen die iets van je vragen, die je uitdagen of uit je comfortzone halen, achteraf de meeste voldoening geven.

Foto: Photo.byjill

08/06/2026

Bij deze post past geen juiste foto. De foto's die je ziet horen bij een workshop kintsugi die ik ooit volgde. Kintsugi is een Japanse kunstvorm waarbij gebroken aardewerk met goud wordt hersteld. De breuklijnen worden niet verborgen, maar zichtbaar gemaakt als onderdeel van het verhaal.

Vanmiddag zat ik gewoon in een vergaderlokaal aan de kust. De stoelen stonden ver uit elkaar en iedereen zat voorovergebogen en teneergeslagen. Uit brandveiligheid mochten we geen kaarsje branden.

Ik luisterde hoe enkele dagen geleden een collega omkwam bij een verkeersongeval met zijn motor.

Toen ik toekwam, was de sfeer zo gespannen dat foto's maken het laatste was waar iemand aan dacht, ikzelf inbegrepen. Het kwam er niet van om toestemming te vragen. En als ik geen toestemming heb gevraagd, maak ik ook geen foto's. Toch schrijf ik erover, omdat er nog steeds een taboe rust op verlies, rouw en kwetsbaarheid op de werkvloer.

Een paar uur eerder kreeg ik een telefoontje met de vraag of ik in de namiddag een koestermoment kon begeleiden voor een ploeg havenarbeiders. Na hun shift vrijdag hadden ze nog samen frietjes gegeten. De collega die daarna op weg naar huis verongelukte, had aanvankelijk geweigerd, maar na wat aandringen kwam hij toch mee. 'Je moet wat meer plezier maken in je leven', hadden ze gezegd. Toen hij smakelijk at, grapten ze dat hij at alsof het zijn laatste avondmaal was. Een collega maakte een foto van het vrolijke tafereel m. Pas vandaag besefte ze dat dit de laatste foto van hem is.

Zaterdag hervatte iedereen het werk om troost te vinden bij elkaar. Hun ploegbaas bewonderde hoe dapper ze doorgingen, maar merkte ook dat ze stiller waren, sneller afgeleid en minder uitbundig dan normaal.

Tijdens het koestermoment ging het niet alleen over hun collega, maar ook over wat verlies met hen doet. Veel reacties die hen ongerust maakten, bleken normale reacties op een abnormale situatie. Slecht slapen, moeilijk kunnen concentreren, emotioneel reageren, schuldgevoelens of kwaadheid. Mensen denken soms dat ze gek worden, terwijl hun lichaam en geest precies doen wat ze moeten doen na een schokkende gebeurtenis.

De juiste feiten reconstrueren, is een belangrijk onderdeel van een koestermoment omdat je fantasie soms erger is dan de realiteit. Toen duidelijk werd dat hun collega op slag overleden was, konden sommigen het schuldgevoel loslaten dat ze hem misschien hadden kunnen redden.

Wat me vooral bijbleef, was hoe opgelucht iedereen was dat er eindelijk ruimte kwam om te praten. Eén collega zei: 'waarom moet eerst iemand doodgaan vooraleer we zeggen hoe tof we hem vonden?'

Wacht niet op een afscheid om waardering uit te spreken. Wacht niet op verlies om gesprekken te voeren die ertoe doen. Een warme bedrijfscultuur ontstaat niet tijdens een afscheidsviering, maar op de gewone werkdagen ervoor. Helaas houden we er niet van in West-Vlaanderen om je binnenste naar buiten te brengen. 'Doe maar normaal', weetjewel.

Met Vertelmagie begeleidde ik al koestermomenten in woonzorgcentra, gevangenissen, winkels, fabrieken en in voetbalploegen. Meestal word ik opgebeld na een plots overlijden zoals een arbeidsongeval, verkeersongeval of suïcide. Telkens opnieuw merk ik hoe groot de opluchting is wanneer mensen woorden aangereikt krijgen voor wat vanbinnen leeft en voor wat naar buiten wil. Woorden voor hun verdriet, hun schuldgevoel, hun vragen, voor een gesprek met collega's, een bericht aan de familie of een boodschap op een rouwkaart. Achteraf is de rode draad steeds dezelfde: 'we wisten niet dat dit mogelijk was' en 'hadden we dit maar eerder geweten.'

Misschien moeten we stoppen met wachten tot iemand ontbreekt om te zeggen wat iemand voor ons betekent. Misschien moeten we stoppen met denken dat volwassen zijn betekent dat je alles alleen draagt. Misschien moeten we stoppen met zwijgen om bewondering te oogsten voor hoe sterk je lijkt. Misschien is sterk zijn, durven zeggen dat het niet goed gaat?

05/06/2026

Vanmorgen mocht ik een koestermoment begeleiden voor collega's van een personeelslid dat eerder deze week haar kindje verloor.

Rouw op de werkvloer krijgt minder aandacht dan rouw binnen een gezin of vriendenkring. Toch raakt zo'n verlies ook collega's diep. Wat zeg je wel of niet? Hoe steun je iemand die het ondenkbare meemaakt? Hoe blijf je zelf overeind? Wat doe je voor, tijdens en na een afscheidsviering?

We begonnen met een rondje namen. Wie is wie ten opzichte van hun collega? Een eenvoudige vraag die meteen wat spanning uit de ruimte haalde. Daarna maakten we samen een chronologische puzzel van de feiten. Wat was er gebeurd? Wanneer kwam het nieuws binnen? Wie hoorde wat en wanneer? Het hielp om wat orde te brengen in de chaos.

Psycho-educatie is onmisbaar tijdens zo'n moment. Ik legde uit wat een schokkend bericht met je brein doet. Alsof er een alarmknop afgaat tussen je oren. Adrenaline neemt het over. Slapen en eten raken verstoord. Tegelijk schuift er als het ware een branddeur dicht naar delen van je brein die instaan voor geheugen, emotieregulatie en helder nadenken.

'Nu begrijp ik waarom ik sinds het nieuws zo slecht slaap', zei iemand. 'Daarom loop ik rond als een kip zonder kop', vulde een collega aan.

Uitleg brengt rust, rust die nodig is om er voor een ander te kunnen zijn. We hadden het ook over medeleven tonen. In plaats van 'Als er iets is, laat maar weten', helpen concrete vragen zoals 'wat heb je nodig?', 'breng ik een portie spaghetti?', 'haal ik de kinderen op?'. Dat geeft de rouwende de ruimte om aan te geven wat helpend is.

Bij aankomst staken we een kaarsje aan. We schreven kaartjes vol herinneringen, wensen en troost. Een vergaderzaal met witte muren en tl-licht werd een plek waar verdriet mocht bestaan.

Aan het einde stond een doos vol troost klaar voor hun collega. In plaats van een bloemenkrans kozen ze voor een bloemenabonnement. Het komende jaar zal elke maand een boeket aan haar deur verschijnen. Ze bereidden samen een speech voor het afscheid en zochten naar woorden die verder gaan dan 'sterkte' en 'innige deelneming'. 'Misschien zijn we maar collega's, maar we brengen meer tijd met elkaar door dan met ons gezin', hoorde ik en dat is voor velen inderdaad de werkelijkheid..

Ook rouw op de werkvloer vraagt zorg. Collega's zijn geen familie, maar wel mensen die even hard geraakt worden door verlies. Ook op het werk verdien je het om gezien, gehoord en gedragen te worden in je verdriet.

Troostkaartjes: Verhalenboetiek

04/06/2026

Voor wie zondag 7 juni in de buurt van Mechelen is: Rino Feys - Schrijver stelt er zijn nieuwste boek voor. Een bijzonder boek van een schrijver met een gouden hart. Mis het niet ♥️

Zondag om 14 uur stel ik 'Bewijs dat je een mens bent' voor in De Zondvloed in Mechelen.

Tot nu toe zijn er nog maar enkele inschrijvingen. Dat is eerlijk gezegd wat spannend, maar misschien past het ook bij dit boek: het is geen luid boek, geen gemakkelijk boek, maar wel een boek dat vertrekt vanuit een waargebeurd verhaal over Gaza, gezinshereniging, bureaucratie, machteloosheid en solidariteit.

Ik ga in gesprek met Johan Vandenbroucke en Ann Meskens over hoe we menselijk blijven in een tijd die ons voortdurend uitnodigt om harder te worden.

Wie zondag in de buurt is: heel welkom. En wie iemand kent in of rond Mechelen voor wie dit interessant kan zijn: delen mag zeer graag.

Zondag 7 juni, 14 uur
De Zondvloed Mechelen
Reserveren via [email protected]

04/06/2026

(Spoiler alert)

Ken je WALL-E, Ratatouille, Finding Nemo, Toy Story en Inside Out?

Kort samengevat zijn het verhalen over een robot die verliefd wordt, een rat die chef-kok wil worden, een clownvis met verlatingsangst, speelgoed met existentiële crisissen en ruziemakende emoties in een puber hoofd.

Al deze films volgen dezelfde vertelstructuur en dat is niet toevallig.

Wanneer mensen bij mij komen voor een speech te schrijven, is één van de meestgestelde vragen hoe je deze logisch kan opbouwen.

Ik ga je een geheim verklappen: elk verhaal kun je in 6 à 7 zinnen samenvatten. Een geheim dat ik trouwens zelf nog maar recent leerde tijdens een vertelcursus bij Avansa regio Brugge

Echt waar, elk verhaal: een huwelijk van twintig jaar, een keynote over tien jaar ondernemerschap, geloften voor de liefde van je leven, het afscheid van je bomma.

De scenaristen van Pixar zijn daar meesters in en het geheim recept gaat als volgt:

1. Er was eens... (hoe het oorspronkelijk was)
2. Op een dag... (er verandert iets)
3. En toen... (er gebeurt iets)
4. En toen... (er gebeurt nog iets)
5. En toen... (en nog iets)
6. Uiteindelijk... (er is een oplossing)
7. En ze leefden nog...
Sindsdien...
(is niets meer hetzelfde)

Voeg hier nog een snuifje Vertelmagie aan toe en je hebt een prachtig verhaal.

Een huwelijksspeech: er waren eens twee mensen die elkaar nog niet kenden. Op een dag kruisten hun wegen elkaar. En toen volgden de eerste dates, de eerste reizen, de eerste discussies over de vaatwasser inladen. Uiteindelijk bouwden ze samen een leven uit. En ze leefden nog lang en gelukkig/ Sindsdien zijn ze elkaars soulmates.

Een ondernemersverhaal: er was eens iemand die zich ergerde aan een probleem. Op een dag besloot die persoon er iets aan te doen. En toen werd geprobeerd, gefaald, geleerd en opnieuw begonnen. Uiteindelijk ontstond een oplossing. Sindsdien helpt die ondernemer andere mensen met datzelfde probleem.

Het mooie aan deze structuur is dat ze dankzij haar eenvoud dwingt om te kiezen wat echt relevant is. Niemand zit te wachten op een chronologisch overzicht van alles wat ooit gebeurd is. Mensen houden wel van actie, spanning en verandering.

Dus SOS Piet gewijs:
Wat was er eerst?
Wat gebeurde er?
Wat veranderde?

Pixar kan er alleszins heel wat boterhammen met choco mee smeren. Jij kunt er alvast een sterke speech mee schrijven.

Fotoreeks Photo.byjill

03/06/2026

Dinsdagmiddag reed ik naar mijn examen in een auto die ik nog niet helemaal gewoon ben. De voorruit hing vol regendruppels.

Ik bel naar mijn keppe: 'waar zitten de ruitenwissers?' Zijn antwoord: 'die werken automatisch.' Say what? (Blijkbaar zit ergens een knopje verstopt waarmee je ze alsnog zelf kan bedienen. PS nog niet gevonden.)

Voor wie denkt dat dit een eenmalig telefoontje was, een kleine bloemlezing van onze telefoongesprekken:

'Ik rijd op de Antwerpse ring en het lampje naast de koeling is net rood geworden. Wat moet ik doen?' Antwoord: 'Motor uitzetten, pinkers aan, chauffage op maximaal, ramen open en kalm blijven.' (Resultaat: auto afgekoeld, lampje niet meer rood.)

'Ik heb geparkeerd, de verkeerde nummerplaat ingegeven bij het betalen en nu heb ik een boete. Wat moet ik doen?' Antwoord: 'Naar de firma gaan, vriendelijk uitleggen wat er gebeurd is.' (Resultaat: boete kwijtgescholden.)

'Het giet water, mijn band is plat. Wat moet ik doen?' Antwoord: 'Ga veilig aan de kant staan. Ik kom af en leg je reservewiel erop.' (Resultaat: erna veilig naar de garage kunnen rijden, nieuwe band gekregen.)

Soms weet ik het ook gewoon niet. Dus deed ik op de dag van mijn examen iets wat ik wel vaker doe: hulp vragen. Ik vroeg hier naar jouw beste tip om met examenstress om te gaan.

De antwoorden waren opvallend eensgezind, telkens een beetje anders verwoord: 'Stress is niet het probleem, het betekent dat je ergens om geeft. Blijf ademen. Het komt wel goed.'

Ik moest de voorbije dagen denken aan een beeld dat ik las in 'Hoeveel duizend uren' van Caro Van Thuyne waarin Peter Verhelst schrijft over een koor dat achter je staat.

Soms zijn er momenten waarop je denkt er alleen voor te staan. Toch ben je zelfs dan niet helemaal alleen als een aanmoediging blijft nazinderen of als iemand vertrouwen uitspreekt op een moment dat je het zelf kwijt bent.

Dat voelde ik de voorbije dagen. Niet alleen mijn keppe stond achter mij, maar ook een hele hoop mensen die mee supporterden op afstand.

Awel ja, ik ben blijven ademen en daar ben ik jou in het koor dankbaar voor.

Voor iedereen die vandaag houvast zoekt, ik wens je een koor toe van mensen die in je geloven wanneer je het zelf even niet doet.