18/10/2026
Kinderen rond één lange tafel met pompoenen, en een bak vol rozen, zwarte anjers en gedroogde hortensia waar ze gewoon in mogen graaien. Wij zeggen er niets bij. Geen voorbeeldje, geen "zo moet het", geen volwassene die halverwege de boel komt rechtzetten.
En dan gebeurt er iets dat ik nooit beu word om te zien: ze beginnen elkaar te beloeren. Eentje propt er veel te veel bloemen in, de buurman vindt dat geniaal en doet mee, en het meisje aan de overkant maakt er net iets heel minimalistisch van omdat zij dat mooier vindt. Allemaal goed. Allemaal anders.
Om zes uur staat die tafel er, en dat is de styling van het feest. Niet wat wij hebben bedacht, maar wat zij hebben gemaakt. Wij hebben er met onze handen van afgebleven, en dat is het moeilijkste deel van ons werk.
