13/03/2026
Het doel heiligt de middelen, toch?
Denk ik terug aan hun grote dag, dan komt dit moment naar boven. Niet de intrede van de ceremonie, het aansnijden van de taart of hun openingsdans. Wel dit totaal ongeplande kwartier vol liefde.
Marie vond het licht prachtig voor foto’s. De bruid ging akkoord. Haar bruidegom zat op dat moment aan tafel te genieten; dat loste ik met plezier even op.
Zijn glas wijn was net bijgevuld. En die stoel? Comfortabeler dan hij had verwacht. Moest hij echt mee naar buiten?…
Been there, done that, got the T-shirt.
Mijn koppels mogen doen en laten wat ze willen. Altijd. Of toch meestal. Want soms kan ik beter inschatten waar ze nood aan hebben dan zij zelf, en dan ben ik niet bang om daar op te handelen. Dat durf ik zonder schroom toegeven.
“Doe het voor uw kersverse vrouw. Ik neem uw glas mee.”
Zijn liefde voor haar in de strijd gooien, dat deed ik op dat moment meer voor hem dan voor haar, al besefte hij dat zelf nog niet.
Eens buiten had hij enkel nog oog voor zijn prachtige bruid. Ver weg van alles en iedereen; enkel Marie en ik (als begeleider van zijn glas wijn) dichtbij.
En daar sta je dan, aan het einde van zo’n dag.
Wallen groot, ogen klein. Hart overvol van liefde.
Hij, zij, Marie & ik - tot tranen toe ontroerd.
Zijn wijn - compleet onaangeroerd.
