T Coninckrijk, Kaprijke (2026)

01/01/2026

It’s a New Year!

“De kersverse trotse ouders Geschiedenis en Toekomst melden met grote vreugde de geboorte van hun jongste spruit 2026! Geboren op 1 januari om 00u00 met een lengte van 365 dagen en een gewicht dat hopelijk makkelijker te dragen zal zijn dan dat van 2025, begint ze aan haar tocht om geschiedenis te schrijven.”

Welkom in deze wereld, 2026! Ik hoop dat je de goede dingen van vorig jaar mag voortzetten en mag loslaten wat minder goed was. Voor mezelf wens ik meer quality time: een extra uitstapje, tijd om iets bij te leren en me te verdiepen. En terwijl we bezig zijn, misschien wel een plekje voor mezelf om tot rust te komen en creatief bezig te zijn. Maar breng me gerust ook interessante ontmoetingen (misschien met iemand van de lezers hier?), nieuwe plekken om te ontdekken en mooie ervaringen. Daar krijg ik nooit genoeg van🙂.

Goede voornemens zijn een beetje uit de mode geraakt, maar om de één of andere reden heb ik goesting om er enkele haalbare te maken:
📴Minder scherm. Zijn daar apps voor? 😃
🥾500 kilometer wandelen/lopen dit jaar. No excuses.
🎶 Vaker een concert, theater of museum bezoeken (er staan alvast enkele shows op het programma)

Doen jullie nog aan goede voornemens?

Gelukkig Nieuwjaar!

31/12/2025

De laatste dag van 2025. Het einde van een jaar wordt steevast gekenmerkt door vele lijstjes: verlanglijstjes, muzieklijstjes, TV-lijstjes,... Om dit jaar af te sluiten deel ik daarom graag ook mijn nieuwste Spotify-lijstje met jullie: "A new mo(u)rning".

Het is een lijst van alle nummers die door de 25 families werden gekozen die ik dit jaar mocht begeleiden bij de afscheidsdienst van hun dierbare. De lijst bestaat voorlopig uit 153 nummers, goed voor zo'n 11 uur muziek. De lijst wordt de komende weken nog aangevuld met alle nummers uit mijn vorige jaren als voorganger. Het is een mooie verzameling van uiteenlopende muziekstijlen. Moge de lijst jullie mooi uren luistergenot bezorgen, en misschien wel troost of inspiratie bieden.

https://open.spotify.com/playlist/3v6NsaDxgX3pNGuUoOSNPs

Een bijzonder fijne Eindejaarsavond!

Warme groeten,
Silvie

30/12/2025

We gaan de laatste dagen van 2025 in. En wat was het me het jaar weeral! Op persoonlijk vlak kende het opnieuw de nodige uitdagingen, op professioneel vlak bracht 2025 me bijzonder mooie dingen.

Ik mocht deel uitmaken van zo veel persoonlijke verhalen en wensen. Zo veel mijlpalen waar ik getuige van mocht zijn. Momenten en verhalen die mij nog heel lang zullen bijblijven.

Het is niet altijd evident om de impact van een persoonlijke ceremonie uit te leggen aan iemand, je moet het ervaren. Daarom een oprechte dank aan alle klanten die me het voorbije jaar hun vertrouwen hebben gegeven. Jullie zitten heel diep in mijn hart!

Ik wens jullie gezellige Eindejaarsfeesten en een fantastische start van 2026!

Warme en Conincklijke groeten,
Silvie

27/12/2025

Beste 2025,

Je blaast bijna je laatste adem uit, dus het is tijd om afscheid te nemen. Rouwen om jou zal ik niet doen, want ook jij was bijzonder ‘pittig’ te noemen. Maar bij elk levenseinde hoort een waardig afscheid, dus daarom een klein eerbetoon aan jou.

Liefste 2025, met je mooie sierlijke getallen, ik kan niet kwaad op je zijn. Je was het Chinese jaar van de Slang, het jaar van het vervellen en transformeren. En zo voelt het ook.

Als de Piet Huysentruyt onder de jaartallen stond je aan ons deur om ons iets te leren. Want ook al hadden we alle ingrediënten in huis en hielden we ons aan het recept, de smaak was soms bitter. Dat kende een hoogtepunt toen we eind mei ’s nachts uit ons bed werden gebeld, omdat onze zoon slachtoffer was geworden van zinloos geweld en in een kunstmatige coma lag. De dagen, weken en maanden daarna waren intens, maar we hebben ze overleefd, wij allemaal.

Dus om het met de iconische woorden van Piet te zeggen: wat hebben we van 2025 geleerd?

1. Er zit schoonheid in de lelijkheid.
2. Alles komt goed, met tijd en boterhammen.
3. Laat het (sommige dingen althans) los.

We laten je los nu, je mag gaan. Merci voor de wijze lessen, 2025, het ga je goed.

Je kapoen,
Silvie

06/12/2025

Sinterklaas en Moeder Theresa

t Is weer die tijd van het jaar: Sinterklaas! L.O.V.E. I.T.! Want deze ceremoniemoeder gaat altijd helemaal loos bij deze kinderlijke tradities: Sinterklaasboekje halen in de winkel, dochterlief haar verlanglijstje laten maken, stiekem koekjes en chocolade in huis halen, cadeautjes verstoppen en in naam van de Sint een brief schrijven (meestal met afgebrande randjes en roetvlekken incluis).

Zo bracht ik dus een tweetal weken geleden een Sinterklaasboekje mee naar huis. Toen ik het aan mijn dochtertje van zeven overhandigde, was ze er al even blij mee als was het haar Sinterklaascadeautje zelf. Ik nodig haar uit om de komende dagen rustig het boekje te doorbladeren en eventueel een kruisje of zo te zetten bij de spullen die de Sint haar zou mogen brengen. Wat ik echter niet verwachtte, was dat ze na vijf minuten klaar zou zijn en haar definitieve keuze had gemaakt: een strijkplank een Babybornpop. Duidelijk.

Ik probeer haar toch te overhalen om haar verlanglijstje wat uit te breiden (want was als mama daar niet meer zou aan geraken?), maar nee, ze hoefde niks meer. En op de vraag waarom ze een strijkplank wou, antwoordde ze dat ze mij ermee wou helpen omdat ik altijd zo veel was heb thuis 🥹. Slik. Hebben wij een kleine Moeder Theresa in the flesh op de wereld gezet? Gotta love her! Maar ze valt niet om te praten: een pop en/of een strijkplank. Genoteerd. Ik wrijf al in mijn handen om mijn Sinterklaasbrief te schrijven en de magie te laten gebeuren.

Enkele dagen later zegt ze ’s avonds tijdens het spelen plots: “Mama, op school zei X vandaag dat de Sint niet bestaat, dat het de ouders zijn die alles doen.” Een klein paniekgolfje overvalt me terwijl ik in mijn kookpotten sta te roeren en vele gedachten flitsen door mijn hoofd. “Wat ga ik antwoorden als ze me zo meteen dé vraag stelt?” “Ga ik erin mee en verbreek ik de magie of ontken ik ten stelligste en zet ik de magie nog even voort?” Ze gaat verder: “Ik heb X gezegd dat dat niet waar is, want Sinterklaas is vorig jaar naar onze school geweest, ik heb ‘m zelf gezien.”. Gedaan. Dé vraag kwam niet, oef!

06/12/2025

Sinterklaas en Moeder Theresa

’t Is weer die tijd van het jaar: Sinterklaas! L.O.V.E. I.T.! Want deze ceremoniemoeder gaat altijd helemaal loos bij deze kinderlijke tradities: Sinterklaasboekje halen in de winkel, dochterlief haar verlanglijstje laten maken, stiekem koekjes en chocolade in huis halen, cadeautjes verstoppen en in naam van de Sint een brief/gedicht schrijven (met afgebrande randjes en roetvlekken incluis).

Zo bracht ik dus een tweetal weken geleden een Sinterklaasboekje mee naar huis. Toen ik het aan mijn dochtertje van zeven overhandigde, was ze er al even blij mee als was het haar Sinterklaascadeautje zelf. Ik nodig haar uit om de komende dagen rustig het boekje te doorbladeren en eventueel een kruisje of zo te zetten bij de spullen die de Sint haar zou mogen brengen. Wat ik echter niet verwachtte, was dat ze na vijf minuten klaar zou zijn en haar definitieve keuze had gemaakt: een strijkplank een Babybornpop. Duidelijk.

Ik probeer haar toch te overhalen om haar verlanglijstje wat uit te breiden (want was als mama daar niet meer zou aan geraken?), maar nee, ze hoefde niks meer. En op de vraag waarom ze een strijkplank wou, antwoordde ze dat ze mij ermee wou helpen omdat ik altijd zo veel was heb thuis. Slik. Hebben wij een kleine Moeder Theresa in the flesh op de wereld gezet? Gotta love her! Maar ze valt niet om te praten: een pop en/of een strijkplank. Genoteerd. Ik wrijf al in mijn handen om mijn Sinterklaasbrief te schrijven en de magie te laten gebeuren.

Enkele dagen later zegt ze ’s avonds tijdens het spelen plots: “Mama, op school zei X vandaag dat de Sint niet bestaat, dat het de ouders zijn die alles doen.” Een klein paniekgolfje overvalt me terwijl ik in mijn kookpotten sta te roeren en vele gedachten flitsen door mijn hoofd. “Wat ga ik antwoorden als ze me zo meteen dé vraag stelt?” “Ga ik erin mee en verbreek ik de magie of ontken ik ten stelligste en zet ik de magie nog even voort?” Ze gaat verder: “Ik heb X gezegd dat dat niet waar is, want Sinterklaas is vorig jaar naar onze school geweest, ik heb ‘m zelf gezien.”. Gedaan. Dé vraag kwam niet, oef! (Lees hieronder verder)

29/11/2025

Wapenspreuk van de week:
Laad me met rust

Sinds een goed jaar mag ik mezelf biker chick noemen (klinkt stoerder dan ‘passagier’) en rijd ik af en toe es met mijn man mee met de moto of doen we van motoweekendje met de vrienden. Als ons dochtertje naar de jeugdbeweging is, durven we al eens richting Nederland te trekken voor een ritje (betere wegen, weet je wel). Zo gingen we al een paar keer richting ’t Verdronken Land van Saeftinghe, waar we dan een tussenstop houden in Paviljoen ’t Schor aan de Schelde. Prachtig daar!

We namen plaats en kregen de kaart, waarop volgende tekst stond: ‘Laad me met rust.’ De kleine taalpurist in mij zat al meteen op haar (stok)paardje en wilde de ‘d’ al meteen in een ‘t’ veranderen. Tot het me een nanoseconde later daagde dat het uiteraard geen schrijffout was. Hoe geconditioneerd is mijn brein, zeg! Dat ik niet meteen lees dat het ‘laden met rust’ is in plaats van ‘met rust laten’. Ik was eerlijk gezegd een beetje teleurgesteld in mezelf. Maar het zette me ook echt aan het denken, dat zinnetje heeft nog lang nagezinderd in dat geconditioneerde hoofd van mij.

Laad.Me.Met.Rust. Iets wat ik op mijn 44-jarige leeftijd nog steeds moet leren: rust pakken, niet altijd druk bezig zijn, less is more. Het voorbije jaar was echt waanzinnig druk. Nu de wintermaanden eraan komen, heb ik besloten om mezelf wat vaker met rust te laden en te laten :-D.

Wat niet wil zeggen dat je me niet voor vragen of info mag contacteren natuurlijk! 😊

15/11/2025

Wapenspreuk van de week:
“Those who do not remember the past are condemned to repeat it” (George Santayana)

Auschwitz, 19 oktober 2025. Het voelt onwerkelijk om hier te zijn. Hier, waar duizenden levens verwoest, kapot gemaakt en beëindigd werden. We wandelen de site op en lopen onder de zin “Arbeit macht frei” door.

Wachttorens, prikkeldraad, stenen barakken en een oorverdovende stilte. Bezoekers lopen in kleine groepen en in respectvolle stilte door de geschiedenis. En het grijpt je bij de keel. Enkele barakken zijn ingericht als musea, de trappen waar we op lopen zijn de originele trappen. Het is telkens dag besef dat hier enkele generaties geleden mensen verontmenselijkt werden en op diezelfde trappen liepen, die de ervaring zo intens maken.

Het zijn de foto’s van de gevangenen, het zijn hun brillen, hun huisraad, kammen en borstels. Het zijn de kinderschoenen, de reiskoffers en zelfs de haren van de slachtoffers die je tot stilte dwingen. Een ongekende stilte. Want je mag er nog zo veel boeken over gelezen hebben, documentaires en films bekeken hebben of erover geleerd hebben op school, dit is echt. Hier gebeurden al de gruweldaden. Dit is rauw. Op de hele site hangt een sfeer die je met geen woorden kan beschrijven. In de kamer waar foto’s ophangen van kinderen die door horrordokter Mengele gebruikt werden om op te experimenteren, brak ik. Als mama, als mens. De tranen rolden over mijn wangen. Voor hen en voor wat wij mensen elkaar kunnen aandoen.

We verlieten Auschwitz voor het volgende kamp: Birkenau. Op de weg te voet ernaartoe doemde de ingangspoort op waar het treinspoor doorliep. Je ziet nog enkele houten barakken staan, waar je als bezoeker niet bij kan. Pas als je de sporen even hebt gevolgd wordt de omvang van dit kamp duidelijk. Slik.

Op enkele bewaarde stenen barakken na, blijven van de meeste barakken enkel nog de schoorsteentjes over. Zo ver als je kan kijken.
Een beetje verder staat een wagon van de treinen waarin mensen massaal werden gedeporteerd. Als ze het al overleefden, werden ze van hun man/vrouw gescheiden en hun bezittingen werden afgenomen. In lange rijen wachtten ze tot een kamparts met een handgebaar naar links of rechts besliste of ze mochten blijven leven (om te werken) of als ze recht naar één van de vier gaskamers moesten. Slik.

We liepen over die “Weg van de dood”. Waar het treinspoor eindigt, eindigde ook het leven van duizenden onschuldige mensen. Opnieuw werd er geen woord gewisseld, stilte overal. Enkel de stem van de gidse, die de herinneringen met details tot leven bracht.

De slachtoffers herinneren is belangrijk, maar de gruwel herinneren is even belangrijk. Want als we rondom ons kijken, hebben we helemaal niks geleerd. Op een bord in één van de museumbarakken hing de quote van George Santayana: “Those who do not remember the past are condemned to repeat it”. Moge de zielen van alles slachtoffers ter wereld rust vinden. May they rest in peace.

03/11/2025

t Schuifke

Mijn grootmoeder zaliger – je kent haar nog wel, zij die ook zo graag schreef - had een schuifke. En dat schuifke was niet enkel een onderdeel van het rolmeubeltje in haar achterkeuken, het was een begrip.

Op zich viel er bij mijn grootouders als kind niet veel te beleven. Ze hadden geen tuin, ook geen speelgoed. We zaten als kind dus meestal bij de ‘grote mensen’ aan tafel. Nadat de koffie werd uitgeschonken in de grote ronde koffiemokken, werd dé blikken koekendoos met het koningspaar erop uit de kast gehaald. En dan mochten we een koekske kiezen: een Pennywafer, een madeleintje, een zebrakoek of een Olé. In het gezelschap van de dampende koffie en het gekraak van de koeken werd er gezellig gekeuveld in de weinig verlichte achterkeuken – een plaats tussen de echte keuken en de living.

Maar wij waren er niet alleen voor het keuvelen en de koek, wij waren daar ook voor ’t schuifke, een bijna magische toegangspoort, een cadeaulade, de verrassing der verrassingen. Bij elk bezoek mochten wij als kleinkind namelijk altijd eens in ’t schuifke van dat rolmeubeltje kijken of daar iets in zat wat je kon gebruiken. Een greep uit het schuifkesaanbod: afgeweekte en zorgvuldig gedroogde postzegeltjes voor de postzegelverzamelaars, een smeerkaasdoosje met een memospelletje in dat ze ergens bij gespaard had, een sleutelhanger, een stylo,… Anno 2025 lijkt het allemaal zo banaal – “serieus, ne stylo?” maar ik was daar zo blij mee. Er werd telkens een soort Sinterklaasachtige spanning opgebouwd die pas gelost werd als we het metalen handvat van dat houten bruine verweerde schuifke opentrokken. Er zat niet áltijd iets in ’t schuifke. En soms zat er wél iets is, maar kon je er zelf niks mee. Dan liet je het in ’t schuifke zitten voor de neefjes en nichtjes. Teleurgesteld waren we nooit.

Met mijn ceremonies probeer ik ook een magisch schuifke te zijn, een toegangspoort tot het magische. Want het zijn niet de postzegels, de stylo’s en de smeerkaasdoosjes, het was de beléving. Het uitkijken naar, het nieuwsgierig zijn, het verrast zijn. Als een spel, een zoektocht, een queeste naar de Heilige Graal.

Heb je dus iets te vieren, schuif gerust aan de Conincklijke tafel met schuifke(s) aan en laat je verwonderen. Jouw moment, mijn magie!

01/11/2025

Er zijn zo van die quotes en spreuken die me inspireren, die soms dagenlang in mijn gedachten blijven. ‘T Coninckrijk lanceert daarom een nieuwe IG-reeks:
Wapenspreuk van de week. Deze week:

“Grief is love with no place to go.” (Jamie Anderson)

Ik kijk steeds minder televisie, en ik voel me er goed bij. Zo creëer ik meer tijd om creatief of actief bezig te zijn (enkel sporten is nog in progress). In de wintermaanden verslijt ik hier en daar eens een reeks, zoals de Canadese reeks Three Pines op .

Het is een mysterieuze televisieserie, gebaseerd op de romanserie van Louise Penny, waarin hoofdinspecteur Armand Gamache centraal staat.

In één van de afleveringen werd ik omvergeblazen door volgende uitspraak van de hoofdrolspeler: “Grief is love with no place to go.” “Rouw is liefde die nergens heen kan”. Zo schoon. Misschien ben ik deze quote, die eigenlijk origineel toegeschreven wordt aan ene Jamie Anderson, ooit al tegengekomen op social media of elders, maar het is alleszins nooit blijven hangen. Tót ik het dus hoorde zeggen in Three Pines, en het kwam binnen.

Als uitvaartspreker kom ik met veel verlies in aanraking, maar heel vaak is het rouwproces dan nog niet begonnen. Want de nabestaanden zitten in een rollercoaster van regelingen, paperassen, administratie,… Bij de bespreking van een afscheid is de familie vaak amper aan huilen of besef toegekomen. Maar het hangt er natuurlijk wel, het ís er, want hun geliefde persoon is er niet meer. Waar moeten ze nu naartoe met al die liefde die ze hebben voor hun geliefde persoon?

In hun rouwproces zoekt die liefde zich uiteindelijk een weg. Tijdens een gesprek met nabestaanden probeer ik die liefde te vatten, een beetje liefde af te tappen en die volledig in een persoonlijk afscheid te stoppen. Want afscheid nemen op een persoonlijke manier kan voor een mooi begin van een rouwproces zorgen. Een eerste richtingaanwijzer van waar je met je liefde naartoe moet.

Vragen? Neem gerust contact op.

20/10/2025

Pippi Langkous

Je kent haar wel, die roodharige beresterke meid met twee vlechtjes uit de boeken van Astrid Lindgren. Pippi kwam de voorbije weken enkele keren op mijn pad. Het is te zeggen, de uitspraak die met haar gepaard gaat: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.”

De eerste keer dat de quote me de voorbije weken passeerde, was tijdens de Marketing workshop van Krstl Clear. Een paar dagen later begon mijn dochtertje van zeven plots over Pippi Langkous. Toen mijn pluszoon na zijn laatste revalidatiesessie in UZ Gent een soort goodiebag kreeg met daarop weer diezelfde quote van juffrouw Langkous, moest ik er wel iets over schrijven.

Een heerlijke mindset vind ik het: geloven dat je iets kan, als je het nog nooit hebt gedaan. Ik ben niet altijd een Pippi Langkous geweest, integendeel. Ik ging er vroeger eerder vanuit dat ik zou falen, dat ik het niet zou kunnen. Niet dat dat er mij van weerhouden heeft om in mijn jonge jaren veel alleen te reizen, van de ene dag op de andere een tweede job als leerkracht Spaans aan te nemen, een opleiding tot ceremoniespreker te volgen en zowaar een eigen zaak op te starten.

Pippi heeft 100% gelijk: het is niet omdat je het nog nooit hebt gedaan, dat je het niet kan. En mocht het toch niet (meteen) lukken, dan heb je niet gefaald, maar bijgeleerd, toch?

Ondernemer worden was ook nieuw voor mij, had ik nog nooit gedaan. Ondanks de vele vragen en twijfels, heb ik de sprong gewaagd. Maar ondernemen is zoeken, proberen, aftasten, durven, bijsturen, steeds nieuwe dingen doen. Pippi Langkous herinnerde me eraan dat ik ondernemen als een grote speeltuin mag zien, waarin ik mag spelen en experimenteren. Want ik denk dat ik het kan.

T Coninckrijk

01/01/2026

31/12/2025

30/12/2025

27/12/2025

06/12/2025

06/12/2025

29/11/2025

15/11/2025

03/11/2025

01/11/2025

20/10/2025

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type