Quinta Essentia - Soulful Ceremonies

03/09/2026

Hoe vertel je kinderen dat hun mama gaan werken is en niet meer terugkomt?

Hoe vertel je hen dat hun vakantie met haar niet zal kunnen doorgaan?

Hoe vertel je hen dat ze haar niet kunnen zien. Niet levend. En zelfs niet dood.

Sommige manieren van sterven zijn onmenselijk.
On-menselijk.
Niets menselijk blijft nog over.
Nog een hand. Of een voet. Of één kant van het gezicht, in het beste geval.

Er zijn mensen die proberen zo’n lichaam weer herkenbaar te maken. Zo dicht mogelijk bij wie zij was.
Want hoe neem je afscheid van iemand die je nooit dood hebt gezien?
Hoe weet je niet alleen, maar geloof je ook werkelijk dat ze er niet meer is?
Dat je haar nergens meer zult tegenkomen?

Volgens mij blijf je dan altijd zoeken.

Dus vroeg ik aan iedereen om de ogen te sluiten.

Om haar weer te ontmoeten daar waar ze haar het laatst zagen. Of het liefst. Of het vaakst.
En om daar, in hun hoofd, werkelijk afscheid van haar te nemen.

Ik zag haar mama, met gesloten ogen en een lichte glimlach, haar dochter weer voor zich zien. En vervolgens huilen. Snikkend. Haar schouders schokkend.

Ik zag haar kroost, dat het nog niet helemaal begreep.
En ik vroeg me af of hun hoofd ooit zal kunnen bevatten wat hun ogen nooit hebben gezien.

Dat mama dood is.

Foto door Tanita Laurier | fotograaf met natuurlijk licht

01/09/2026

Hij begon met ons drie regels toe te lichten. Ik heb slechts de laatste onthouden:
Gooi het boek weg als je het gelezen hebt.

Bij hem ontbreekt elk spoor van ego.
Zelfs over zijn eigen boek zegt hij dat het een wegwerpding is — terwijl ik bij mezelf denk dat ik toch het liefst eeuwig op iemands boekenplank zou blijven staan.

Joachim Dejonghe.
Filmmaker, schrijver, denker. Bovenal voeler.
O, en verteller bij Quinta Essentia.

Hij schreef De koorddanser: een bundel van wat hij onderweg, in de kilometers van zijn eigen leven, heeft opgeraapt. Ook — misschien vooral — wat hij in de duisternis heeft gevonden. Die heel donker is geweest. En die hem uiteindelijk naar het licht heeft geleid.

Dat klinkt zweveriger dan het is.

Het gaat over wezenlijke dingen. Over hoe je je eigen weg vindt — als je de moed hebt om hem te gaan. Over wat er kan gebeuren wanneer je stopt met leven zoals het hoort en begint te luisteren naar je eigen diepe verlangen.

Niet geschreven vanuit alwetendheid. Niet door iemand die beweert de waarheid in pacht te hebben.
Integendeel.
Zijn hele boek lijkt te zeggen: neem eruit wat van jou is. En laat de rest liggen.

En zo eindigde hij ook zijn boekvoorstelling:
“Als je het laatste hoofdstuk toepast in je leven, vergeet dan al het vorige in het boek.”

Dat is Joachim. Ten voeten uit.
Wijs (zoals een uil dat is) en nederig.

Wat een geschenk hem te kennen, en in ons team te hebben.

24/08/2026

Ik schrijf en bouw huwelijksceremonies.

Terwijl ik dit jaar zelf een scheiding doorging.

Die twee zinnen durfde ik hier lang niet naast elkaar te zetten.

Wat een ironie, dacht ik. Ik die de liefde predik en mijn eigen huwelijk niet overeind hield.

Ik zou nu kunnen schrijven dat liefde ook loslaten betekent. Enzo.
Maar zo netjes ging het niet.
Het leven laat zich zelden schrijven als een film.

Het is rauwe kost. Verdriet, woede, twijfel, opluchting — soms allemaal op dezelfde dag.

Wat het verandert aan mijn werk?

Minder dan je zou denken.
En tegelijk alles.

Ik pleit er al jaren voor om ook de donkere dagen een plek te geven in een ceremonie. Nét die.
Omdat een ceremonie niet gemaakt is om alleen te vieren wat mooi is, maar ook om te eren, te benoemen en te helpen helen.
Om te vertellen wat echt is.

Liefde wordt voor mij niet kleiner wanneer we ook vertellen waar ze pijn heeft gedaan. Integendeel.
Waar echt liefde is — of was — ligt ook altijd de mogelijkheid om elkaar pijn te doen.

En wat die belofte betreft…

Een belofte is geen garantie.

Ze krijgt net betekenis omdat je haar kúnt verbreken.
Een belofte die onmogelijk te verbreken is, is geen belofte.

Of ik dus nog geloof in het huwelijk?

Een vraag die ik geregeld krijg.

Ja.

Ik geloof nog altijd dat liefhebben en geliefd worden net dat is wat een mensenleven de moeite waard maakt.
Ook al weten we inmiddels beter dan te denken dat liefde ons beschermt tegen pijn.
Want zelfs in het langste huwelijk worden harten meermaals gebroken — alleen al door alles wat nodig is om bij elkaar te blijven.

xoxo,
Sanne

21/07/2026

Roger roept wanneer hij spreekt. Ik denk dat dat door zijn oren komt, die hun beste tijd gehad hebben.

Ook wanneer we terugblikken op het leven van zijn dochter roept hij. En al zeker wanneer we het hebben over haar talent om telkens mannen te kiezen “met eieren onder hun armen”.

Het soort dat hij liever zag gaan dan komen. Mannen die hun spierballen gretig laten rollen in de fitness, maar van den boerenstiel niks kennen.

We hebben luid gelachen, daar in dat hoekje schaduw in haar tuin.

Om wat hij mij even later vertelde, moest ik me vooroverbuigen om hem te kunnen verstaan.

Hij vertelt dat hij boos is. Op zichzelf. Boos dat hij haar niet gewoon achter de kassa van een winkel heeft laten werken, maar haar — en haar zussen — poten aan hun lijf heeft gegeven.

“Dan had dit niet gebeurd,” hakkelt hij, met blinkende ogen.

Daarna wijst hij naar de lange, zwarte oprijlaan van hun boerderij.

“Vorige week zag ik haar hier nog. Daarzo. Alsof iets mij zei dat ik even moest stilstaan. Bewust moest kijken. En ik dacht bij mezelf: ik heb toch een ferm vrouwmens gemoakt.”

Hij staat recht en wandelt weg. Stilzitten is zijn ding niet.

Ook niet — zeker niet — wanneer de hemel net op zijn hoofd gevallen is.

Halverwege draait hij zich nog één keer om. Hij zet zijn stok in het gras en zegt:

“Moakt er iets schoons van, hè. Voor mijn dochter.”

Zaterdag zag ik hem breken.

Die luide, beresterke boer.

En dan rest er mij weinig meer dan binnensmonds te vloeken, het podium op te stappen en te doen wat ik hem beloofd had.

Met een krop in mijn keel en tranen over mijn wangen zei ik door de microfoon:

“Anja, hoor je mij? Ik heb je ouders beloofd om er vandaag iets moois van te maken.”

07/07/2026

Stella,

We lieten vlinders los, die een vriendin van je mama speciaal uit Duitsland had laten overkomen. Toen nog in hun cocon.

Met de juiste zorgen — waarvoor ze een strikte handleiding had gekregen — zouden ze net op het moment van je afscheid uitvliegen.

En dat deden ze.
Eentje vloog recht naar de hand van je papa.
Dat moet jij geweest zijn. Toch?

Je tante Tetteke schreef een brief. Je meter ook.

Je vriendinnen spraken door de micro, allemaal in hetzelfde kleedje, in jouw lievelingskleur.
Ze lieten ballonnen op.
God, wat was dat mooi.
Heb je dat gezien?
Er volgde een spontaan applaus van alle mensen die er waren. En God, wat waren dat er veel. Meer dan er stoelen waren. En er waren 350 stoelen.

Ik moet je niet vertellen wie er de oceaan is overgestoken om erbij te zijn. Dezelfde mensen die Rocky bijhielden. Ik denk niet dat we hem per se aan de lijn moesten houden, maar we wilden hem óók niet verliezen.

Snikkend sprak jouw nicht.
Ik heb nog nooit — echt waar — iemand zo intens weten huilen en tegelijk de moed zien hebben om het podium te beklimmen en de micro te nemen.

Een natuurlijk podium. Onder de eeuwenoude boom, in de tuin van de feestzaal, waarvoor jouw nonkel van een boomstronk een soort tafel had gemaakt waarop jouw urne kon staan. Jouw nonkel, even groot en net iets breder dan je papa. Beresterk.
Ik zag hem breken, Stella.

Jeebee, op naaldhakken om u tegen te zeggen, wankelde geen enkele keer bij het beklimmen van de heuvel naar de micro. Niet omdat ze niet bang was om te spreken, maar omdat ze wist hoeveel dit voor jouw ouders zou betekenen.

Nicola, die op zijn Italiaans — geen stress, wel pure rust — zijn piano in gereedheid bracht om te zingen in zijn eigen taal.
Een taal die wij niet verstonden, maar wel voelden.
Tot in onze botten.
En later op de receptie deed hij dat opnieuw. Een uur lang. Terwijl de mensen naar lucht hapten bij elkaar.

Meester Kurt wandelde stoïcijns naar de micro en sprak over jou op een manier alsof hij zijn woorden in steen aan het beitelen was.

We toonden het tiktok-filmpje dat je mama per abuis aantikte op je gsm, de dag nadat ik bij jullie thuis aan de keukentafel had gezeten en zij me, met de wanhoop in haar stem en ogen, had gezegd: “Als ze nu eens iets zou laten weten?”

“I’m fine. I’m always fine.”

En daar, met dit afscheid, met de vlinder op je papa’s hand, en met dat filmpje, moeten wij — nee, moeten zij — het dan mee doen.

Vasthoudend aan de tekens die jij hen geeft, zullen ze ja zeggen op het leven.

Niet zonder jou.
Maar meer dan ooit mét jou.

En ik…
Ik ga dat ook doen.
Mét jou.

No matter what.
No matter when.
No matter where.

17/06/2026

Als je deze drie doet (nuja, niet doet dus) kom je al een heel eind. Promise!

“Voor wie mij niet kent…” → In bijna alle gevallen heeft de ceremoniespreker je al aangekondigd. En als dat niet zo is, dan weet iedereen binnen één minuut wie je bent vanuit de anekdotes die je vertelt. Begin gewoon. Val met de deur in huis met een beeld, een herinnering.

“Er werd mij gevraagd te speechen.” → Natuurlijk werd je dat gevraagd. Niemand staat daar per ongeluk. Sla die zin over en spring meteen naar wat je te zeggen hebt. Het doet trouwens ook afbreuk aan de intentie van je speech.

“Laten we toosten op…” → Vaak is er geen drank tijdens de ceremonie. Dus valt dit slot plat op z’n g*t. Rond af met een wens of een belofte of een simpele: ik zien elle geire.

huwelijksceremonie

15/06/2026

Zijn mama had er potverdikke moeten bij zijn.
Dan had ze, blinkend van trots, met haar zoon aan de arm door het gangpad gewandeld.

Maar ze was er niet. Al vier jaar niet.
Een gemis dat nog altijd groeit. 
En een leegte die vandaag de hele dag met hen meeloopt.

Geflankeerd door zijn papa — die hij tot een week geleden nog wilde sparen door het hem niet te vragen — en door zijn zus.

…

Niet alles in een ceremonie heeft woorden vandoen.

Soms zijn het de kleine rituelen,
die alle betekenis in zich dragen.

06/05/2026

Wanneer de bruid een creatieve ziel is en geen enkel detail niet personaliseerd in de stijl van hun huwelijksuitnodiging.

31/03/2026