28/11/2025
HINDI NA AKO PINAPANSIN NG MGA KAPATID KONG PROFESSIONALS
Dear Kuya Mid,
Akala ko dati, pag naging successful ang isang tao, babalik siya sa pinanggalingan niya. Pero mali pala ako.
Dahil ngayon… mga kapatid ko mismo ang nagpapatunay na may mga taong pag-angat, nakakalimot.
At mas masakit ’yon kapag ikaw ang dahilan kung bakit sila nakaangat.
Ako ang panganay.
Ako ang tumigil sa pag-aaral.
Ako ang nagbenta ng kung anu-ano — kakanin, ukay, load, kahit mga lumang gamit — para lang may pamasahe sila.
Ako ang nagpalipas ng gabi sa trabaho, hindi dahil para sa sarili, kundi para mabili nila ang mga kailangan nilang libro at uniform.
Naalala ko ’yung panahong lumapit sa’kin si bunso, umiiyak:
“Ate, ayaw na nila akong papasukin kasi wala akong notebook.”
Kinabukasan, kahit wala na akong pera pambili ng bigas, bumili ako ng notebook.
Mas mahalaga ang kinabukasan nila, sabi ko sa sarili ko.
At ngayon?
Sila na ang may kotse.
Sila na ang may sariling pamilya.
Sila na ang may aircon, magagandang damit, at weekend trips.
Sila na ang professional — may mga titulo na kinakabit sa pangalan nila.
Pero ako?
Ako yung hindi nila pinapansin.
Hindi ko makakalimutan ’yung araw na dinalaw ko sila sa bagong bahay nila.
Mas malaki pa ang sofa nila kaysa buong sala namin dati.
Pero pagpasok ko… parang hindi ako nila kilala.
“Uy, nandito ka pala. Sino nagbukas ng gate?”
Walang yakap.
Walang ngiti.
Parang bisita lang ako, hindi kapatid na nagpakahirap para makarating sila diyan.
Ang mas masakit?
Narinig ko silang nagbubulungan.
Tahimik lang ako sa gilid pero malinaw ang bawat salita:
“Hay naku, ayaw ko i-invite ’yan sa party. Wala namang maiaambag.”
“Tama. Baka pati pera-perehang usapan, hindi niya relate.”
Doon ako napangiti — yung ngiting masakit, yung tipong parang may humuhugot ng laman-loob mo.
Hindi dahil nakakatawa…
kundi dahil nakakahiya para sa kanila.
Hindi nila alam kung paano ako nagbilad sa araw para mabayaran ang tuition nila.
Hindi nila alam kung paano ako naglakad pauwi dahil ibinigay ko ang pamasahe ko sa isa sa kanila.
Hindi nila alam kung ilang gabi akong umiyak sa kusina na walang pagkain pero ayaw kong pagdudahan nila na nahihirapan ako.
Masakit aminin… pero walang-hiya talaga sila.
Hindi ko hinihingi na sambahin nila ako.
Hindi ko inaasa na utang na loob ang magpapatibay ng relasyon namin.
Pero kahit konting respeto man lang, konting pasensya, konting “kumusta ka?” — sana may natira.
Pero ang totoo?
Pagka-graduate nila…
sabay ding nag-graduate ang pagmamahal nila sa’kin.
At minsan, iniisip ko…
sig**o kaya nila ako kayang isnabin ngayon
ay dahil hindi nila kayang balikan ang nakaraan —
ang nakaraan kung saan may utang sila sa isang taong gusto nilang kalimutan.
Pero hindi ko sila kinakausap dahil may kailangan ako.
At hindi ko rin kailangan ang yaman nila.
Mayroon akong isang bagay na hinding-hindi nila magkakaroon:
Ang lakas ng loob na magpasan ng responsibilidad kapalit ng sariling pangarap.
At iyon… ay hindi nabibili kahit gaano pa sila kayaman.
FROM SENDER