31/05/2026
Hilang 19 Hari Di Gunung Tahan, Hanya Bertahan Dengan 5 Batang Choki-Choki Dan Air Sungai
MasyaAllah.
Apabila kita membaca berita tentang pendaki yang hilang di dalam hutan, ramai membayangkan seseorang yang sesat selama beberapa jam atau paling lama satu dua hari.
Tetapi kisah Umaisarah atau lebih dikenali sebagai Umai adalah sesuatu yang jauh berbeza.
Beliau bukan hilang sehari.
Bukan dua hari.
Tetapi 19 hari.
Dan sehingga hari ini, kisahnya masih dianggap antara kisah kehilangan pendaki paling luar biasa dalam sejarah negara.
Malah, kehilangan Umai merupakan antara kes kehilangan orang paling lama yang berakhir dengan mangsa ditemui hidup di Malaysia.
Baru-baru ini saya meluangkan masa mendengar sendiri perkongsian Umai mengenai apa yang sebenarnya berlaku sepanjang 19 hari beliau sesat di Gunung Tahan.
Apa yang diceritakan membuatkan saya faham kenapa ramai orang menganggap beliau bukan sekadar bertahan dengan kekuatan fizikal.
Tetapi juga dengan kekuatan iman.
Semuanya bermula apabila Umai mengambil keputusan turun seorang diri ke satu lokasi yang mempunyai pemandangan cantik.
Ketika itu beliau memikul beg bersama bekalan yang dibawa.
Namun keputusan yang nampak kecil itu akhirnya mengubah seluruh perjalanan hidupnya.
Beliau tersesat.
Pada mulanya beliau cuba mencari semula laluan keluar.
Tetapi malang tidak berhenti di situ.
Pada hari pertama kehilangan, beg yang dibawanya p**a hilang selepas terjatuh ke dalam gaung.
Dalam sekelip mata, hampir semua bekalan yang ada lenyap begitu sahaja.
Yang tinggal hanyalah lima batang Choki-Choki yang berada di dalam poket seluarnya.
Lima batang sahaja.
Itulah satu-satunya makanan yang tinggal untuk menghadapi hutan belantara yang luas.
Ketika ramai antara kita mengeluh jika lewat makan beberapa jam, Umai p**a terpaksa berdepan situasi yang jauh lebih sukar.
Beliau mula menggunakan satu kaedah yang sering diajar dalam ilmu ikhtiar hidup di hutan.
Cari air.
Beliau mencari bunyi air terjun dan aliran sungai.
Sebab selagi ada sungai, sekurang-kurangnya masih ada sumber air untuk diminum.
Sepanjang tempoh kehilangan itu, Umai tidak pergi jauh daripada kawasan sungai.
Beliau menjadikan sungai sebagai panduan dan teman sepanjang perjalanan.
Hari berganti hari.
Harapan masih ada.
Minggu pertama berlalu dan beliau masih yakin pasukan penyelamat akan menemuinya.
Tetapi apabila masuk minggu kedua, keadaan mula berubah.
Tubuh semakin lemah.
Makanan sudah lama habis.
Kaki semakin sakit.
Dan yang paling berat ialah perasaan bahawa mungkin orang sudah berhenti mencarinya.
Kemudian datang satu lagi ujian yang hampir meragut nyawanya.
Pada hari ke-14, Umai terjatuh dari kawasan air terjun.
Beliau p**a tidak pandai berenang.
Bayangkan keadaan badan yang sudah lemah, tiba-tiba dihanyutkan arus deras.
Namun Allah masih memeliharanya.
Dalam keadaan cemas itu, beliau terpijak satu batu yang cukup tinggi untuk menyelamatkan dirinya daripada dihanyutkan arus.
Ketika kejadian itulah banyak barang yang masih ada turut hilang.
Cermin mata tercabut.
Kasut hilang.
Malah tudung yang dipakai terpaksa dilepaskan kerana tersangkut dan berpusing dalam arus air.
Selepas kejadian itu, Umai memilih untuk berehat di kawasan sungai tersebut selama beberapa hari.
Beliau berharap pasukan penyelamat akan menemui dirinya di situ.
Hari pertama berlalu.
Tiada siapa datang.
Hari kedua berlalu.
Masih tiada siapa muncul.
Hari ketiga dan keempat juga sama.
Harapan yang dibina mula runtuh sedikit demi sedikit.
Dan ketika tubuh semakin lemah serta emosi semakin penat, datang satu ujian yang lebih besar.
Bisikan untuk mengakhiri hidup.
Umai mengakui ketika itu beliau sangat kecewa.
Sangat penat.
Sangat letih.
Namun di sinilah kekuatan sebenar seorang mukmin terserlah.
Beliau tidak melayan bisikan tersebut.
Beliau beristighfar.
Beliau mengingati Allah.
Beliau terus melawan perasaan putus asa yang cuba menguasai dirinya.
Kadang-kadang manusia menyangka ujian paling besar ialah lapar.
Hakikatnya, ujian paling besar ialah apabila harapan mula hilang daripada hati.
Selepas beberapa hari menunggu tanpa hasil, Umai membuat keputusan untuk bergerak semula.
Tetapi sebelum itu, pada hari ke-16 kehilangan, beliau melakukan solat istikharah.
Beliau memohon petunjuk daripada Allah SWT.
Dan pada malam itu, beliau bermimpi.
Dalam mimpi tersebut, beliau bertemu seorang guru dan rakannya.
Guru itu menulis satu pesanan.
"Jangan jalan dulu, sebab bantuan akan tiba."
Apabila terjaga, Umai berasa sangat bersyukur.
Beliau yakin itu adalah petunjuk daripada Allah.
Keesokan harinya, beliau menunggu dengan penuh harapan.
Sepanjang hari beliau mengumandangkan azan.
Katanya itulah antara hari yang paling banyak beliau melaungkan azan sepanjang tempoh kehilangan.
Beliau berharap seseorang akan mendengarnya.
Beliau berharap bantuan akan tiba.
Namun hari itu berlalu tanpa sebarang penemuan.
Sekali lagi harapannya hampa.
Apabila hari berikutnya tiba, beliau membuat keputusan untuk bergerak semula.
Ketika itu beliau sudah berjalan berkaki ayam.
Kaki melecet.
Luka.
Bengkak.
Tetapi beliau tetap meneruskan langkah.
Dan di sinilah takdir Allah mula membuka jalan keluar.
Ketika berjalan, beliau menemui satu laluan pendakian.
Terdapat reben penanda dan tanda arah yang biasa digunakan oleh pendaki.
Beliau mengikut laluan tersebut.
Harapan mula kembali.
Selepas berjalan agak lama, beliau tiba di Kem Teku.
Namun kem itu kosong.
Tiada manusia.
Tiada makanan.
Tiada bantuan.
Beliau cuba mencari kalau-kalau ada bekalan yang tertinggal.
Tetapi tidak menemui apa-apa.
Lalu beliau meneruskan perjalanan.
Dan akhirnya, selepas 19 hari bertarung dengan hutan, lapar, ketakutan dan keletihan, beliau nampak sesuatu dari jauh.
Sebuah beg hiking berwarna merah.
Beliau terus berlari ke arah beg tersebut sambil menjerit meminta tolong.
Dalam fikirannya ketika itu hanya satu perkara.
Makanan.
Sebaik sampai di hadapan beg tersebut dan cuba membukanya, tiba-tiba seseorang menegurnya.
"Eh, kenapa ni?"
Jawapan Umai sangat ringkas.
"Saya sesat. Ada makanan tak?"
Pendaki dan pemandu arah yang berada di situ segera membantu.
Mereka menyediakan air panas.
Memberikan biskut.
Kemudian memasak nasi.
Menurut Umai, biskut yang dimakan pada hari itu adalah makanan paling sedap yang pernah dirasainya sepanjang hidup.
Bayangkan selepas 19 hari tanpa makanan sebenar.
Sudah tentu sekeping biskut terasa seperti jamuan paling mewah di dunia.
Tidak lama kemudian, pasukan penyelamat dihubungi.
Helikopter tiba.
Umai diterbangkan keluar menggunakan sistem tali dan dibawa ke tempat yang selamat.
Apabila mendengar kisah ini, saya rasa perkara yang paling luar biasa bukanlah bagaimana beliau bertahan tanpa makanan.
Bukan juga bagaimana beliau terselamat selepas jatuh dari air terjun.
Tetapi bagaimana beliau menjaga hubungan dengan Allah ketika berada dalam keadaan paling sukar.
Sepanjang tempoh kehilangan itu, beliau tidak meninggalkan solat.
Beliau terus berazan.
Beliau membaca Ayat Kursi untuk menenangkan hati.
Beliau sentiasa cuba melihat rahmat Allah walaupun berada dalam keadaan yang sangat mencabar.
Ketika melihat pokok-pokok besar di sekelilingnya, beliau memilih untuk berfikir bahawa Allah menjaga hutan tersebut melalui para malaikat-Nya.
Sebab itu beliau tidak terlalu memikirkan cerita-cerita menakutkan tentang makhluk halus atau perkara yang bukan-bukan.
Fikirannya sentiasa cuba kembali kepada Allah.
Mungkin itulah antara sebab kenapa hatinya tetap kuat walaupun tubuhnya hampir menyerah.
Kisah Umai juga mengajar satu pengajaran yang sangat penting kepada semua pendaki.
Jangan berjalan seorang diri.
Jangan terlalu yakin dengan kemampuan sendiri.
Dan jangan membuat keputusan yang memisahkan diri daripada kump**an.
Kadang-kadang satu keputusan yang dibuat dalam beberapa saat boleh membawa kepada ujian yang berlangsung berhari-hari.
Hari ini, ketika kisah Umai kembali disebut, ramai p**a mengaitkannya dengan kehilangan Jaslinda di Gunung Batu Putih yang masih belum ditemui.
Ramai berharap akan berlaku keajaiban yang sama.
Ramai berharap Jaslinda juga akan muncul semula dalam keadaan selamat seperti Umai.
Selagi pencarian masih diteruskan, selagi itulah harapan masih ada.
Marilah kita sama-sama berdoa agar Allah SWT mempermudahkan usaha pasukan SAR, memberikan petunjuk kepada mereka dan mengurniakan keselamatan buat Jaslinda.
Sesungguhnya Allah Maha Berkuasa melakukan perkara yang manusia sangka mustahil.
Dan kisah Umai sendiri adalah bukti bahawa harapan tidak semestinya berakhir walaupun selepas 19 hari di tengah hutan belantara.
Amin ya Rabbal 'alamin.
Kredit artikel asal dari Cikgu MFS
