14/03/2026
“പ്രഭാത സന്ദേശം"
********************
വർഷം 2013 ..
എന്റെ കോളേജ് പഠന കാലം..
ആദ്യമായി “Facebook” എന്ന വർണ്ണാഭമായ ലോകത്തിലേക്ക് ഞാൻ കാലെടുത്തുവച്ച സമയം....
ആ ലോകം എനിക്ക് നിരവധി പുതുമകൾ സമ്മാനിച്ചു.
എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണം, എന്ത് ചെയ്യണം എന്നൊന്നും ശരിയായി അറിയില്ലായിരുന്നു. "ഫ്രണ്ട് റിക്വസ്റ്റ്" അയക്കാൻ പഠിച്ചുതുടങ്ങിയ ദിവസങ്ങൾ.
ഓർമ്മയിൽ തെളിയുന്ന എല്ലാവരേയും തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് "ഫ്രണ്ട്സാക്കാൻ" ഞാൻ വെറുതെ ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു..
പെട്ടെന്നാണ് ഒരു സംഭവം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത്...
എന്റെ നാട്ടിലെ അമ്പലത്തിൽ വിദ്യാരംഭ ദിവസത്തിൽ ഞാൻ പാടാൻ പോയ ഒരു ദിവസത്തിന്റെ ഓർമ്മ പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലേക്കോടി വന്നു.
അന്ന് അവിടെ വളരെ മനോഹരമായി കീർത്തനം ആലപിച്ചിരുന്ന ഒരു ചേച്ചി “ആര്യലക്ഷ്മി”. മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു,.
അവരെ ഫേസ്ബുക്കിൽ തിരയാൻ ഞാൻ ആരംഭിച്ചു.
"Mutual friends" നോക്കി ഒടുവിൽ ഒരാൾക്ക് "ഫ്രണ്ട് റിക്വസ്റ്റ്" അയച്ചു.
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ റിക്വസ്റ്റ് "accept" ചെയ്തതായി കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വളരെ സന്തോഷമായി.
എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
എങ്കിലും ഞാൻ ഒരു ചെറിയ മെസ്സേജ് അയച്ചു —
“Thank you.”
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവരിൽ നിന്നും ഒരു മെസ്സേജ് വന്നു —
“How are you?”
ആ ചെറിയ ചോദ്യം പോലും എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷം നൽകി.
ഞാൻ മലയാളത്തിൽ “സുഖമാണ്” എന്ന് മറുപടി നൽകി.
“നാട്ടിൽ വരാറുണ്ടോ? ഇപ്പോഴും പാടാറുണ്ടോ?” എന്നും ചോദിച്ചു.
പക്ഷേ തിരിച്ചു കിട്ടിയ മറുപടി എന്നെ അമ്പരപ്പിച്ചു.
അവൾ ഹിന്ദിയിൽ ചോദിച്ചു —
“പാട്ടോ? ഏത് പാട്ട്? ഞാൻ പാടാറില്ലല്ലോ…”
അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് പറ്റിയ അമളി മനസ്സിലായത് —
ഞാൻ തിരഞ്ഞിരുന്ന ആ ആര്യലക്ഷ്മി ഇവരല്ല..
ഞാൻ ഉടൻ പറഞ്ഞു —
“സോറി… ആളു മാറിപ്പോയി.”
അവൾ വളരെ സരളമായി മറുപടി നൽകി —
“സാരമില്ല.”
അവൾ മുംബൈയിൽ താമസിക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു.
പാതി മലയാളി. അതുകൊണ്ട് എന്റെ ഭാഷ അവൾ കഴിയുന്നത്ര മനസ്സിലാക്കാനും, സംസാരിക്കാനും പരിശ്രമിക്കുന്നത് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു...
ഒരു ചെറിയ "തെറ്റിൽ" തുടങ്ങിയ ആ പരിചയം പിന്നീട് മനോഹരമായൊരു സൗഹൃദമായി മാറി.
ഞാൻ എന്നെക്കുറിച്ചും
അവൾ അവളെക്കുറിച്ചും സംസാരിച്ചു...
അവൾ അവളുടെ ഫോട്ടോകളും കുടുംബ ചിത്രങ്ങളും എനിക്ക് അയച്ചു തന്നു.
ഞാനും എന്റെ കോളേജ് ജീവിതത്തിലെ ഓർമ്മകളും ചിത്രങ്ങളും അവളുമായി പങ്കുവച്ചു.
വർഷങ്ങളോളം ആ സ്നേഹബന്ധം ശാന്തമായൊരു നദിപോലെ ഞങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലൂടെ നിർവിഘ്നം ഒഴുകി...
ദൂരം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഭാഷ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
എങ്കിലും ആ സൗഹൃദത്തിന്റെ ഒഴുക്കിനെ അതൊട്ടും ബാധിച്ചതേ ഇല്ലാ...
എല്ലാ ദിവസവും അവളുടെ
“Good morning chechi…”
എന്നൊരു സന്ദേശം എനിക്കെത്തുമായിരുന്നു.
ഞാനും മറുപടി അയക്കും.
അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ സംഭാഷണങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു.
എന്റെ എല്ലാ postകൾക്കും അവളുടെ സ്നേഹവും, "കമന്റ്"കളും ഏത്തുമായിരുന്നു..
എന്തെങ്കിലും പ്രത്യേകമായി ചെയ്താൽ അവളുടെ ഒരു കമന്റിനായി ഞാൻ മണിക്കൂറുകളോളം കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു.
അങ്ങനെ ഒരുപാട് സന്തോഷമുള്ള പകലുകളും ശാന്തമായ രാത്രികളും കടന്നുപോയി.
പിന്നീട് ഒരു ദിവസം…
അവളുടെ ആശംസകൾ എന്നിൽ എത്തിയില്ല.
അന്ന് മാത്രം അല്ല…
പിന്നീടൊരിക്കലും.
സന്ദേശങ്ങളില്ല.
ഓൺലൈൻ സാന്നിധ്യമില്ല.
ഫോൺ നമ്പർ പോലും കൈമാറിയിരുന്നില്ല എന്നത് എന്നിൽ വലിയൊരു കുറ്റബോധമായി മാറി.
അതുകൊണ്ട് അവൾ എവിടെ പോയി എന്ന് അറിയാൻ എനിക്ക് വഴികളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ഓർമ്മകളുടെ ചുവർചിത്രങ്ങളിൽ അവളും സ്ഥാനം പിടിച്ചു.
ഞാൻ എന്നിലേക്കു തന്നെ ഒതുങ്ങുവാൻ ആരംഭിച്ചു..
വർഷവും വസന്തവും ഒന്നും എന്നിൽ കലശലായ ഒരു മാറ്റവും പടർത്തിയില്ല.
ഏകദേശം ഒരു വർഷം മുൻപ്…
ഒരു ദിവസം ഞാൻ അവളുടെ പ്രൊഫൈൽ വെറുതെ തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ ഒരു പോസ്റ്റ് കണ്ടു —
“ആദരാഞ്ജലികൾ…”
അതോടൊപ്പം “ആര്യ”യുടെ ചിത്രവും.
ആ നിമിഷം എന്റെ മനസ്സ് നിശ്ചലമായി.
വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഈ വാർത്ത കള്ളമായിരിക്കണം എന്ന് ഞാൻ ഉള്ളുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു.
പക്ഷേ സത്യമായിരുന്നു...
26-ആം വയസ്സിൽ പെട്ടെന്നായിരുന്നു അവളുടെ ആ യാത്രപറച്ചിൽ...
അവളുടെ മരണം എങ്ങിനെയെന്ന് ഞാൻ അന്വേഷിച്ചില്ല.
അവൾ പോയെന്ന സത്യം പോലും സ്വീകരിക്കാൻ എനിക്കു സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല..
മരണം അവളെ മാത്രമല്ല കൊണ്ടുപോയത്…
എന്നിലെ നിസ്വാർത്ഥമായ സൗഹൃദത്തിന്റെ ലോകവും കൂടി എന്നെന്നേക്കുമായി പറിച്ചെടുത്തുകൊണ്ടാണ് കടന്നു പോയത്..
ഇനിയൊരിക്കലും തിരികെ വരാത്ത ആ സൗഹൃദ നിമിഷങ്ങളെ ഓർത്തു
കണ്ണുനീർവറ്റുംവരെ ഞാൻ അലമുറയിട്ടു..
പിന്നീടങ്ങോട്ട് നീണ്ട നിശബ്ദതയുടേയും,ഏകാന്തതയുടേയും, ദിനങ്ങളായിരുന്നു.
ചില ബന്ധങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ വന്നണയുന്നത്
നമ്മെ സന്തോഷിപ്പിക്കുവാൻവേണ്ടി മാത്രം അല്ല…
നീറുന്നൊരോർമ്മയായ് ജീവിതം മുഴുവൻ കൂടെ നടക്കുവാനാണ്..
ഇന്നും ഫേസ്ബുക്ക് തുറക്കുമ്പോൾ
അവളുടെ ചാറ്റ് ബോക്സിലേക്ക് ഞാനൊന്നെത്തി നോക്കാറുണ്ട്.
എവിടെയെങ്കിലും നിന്ന് വീണ്ടും
“Good morning chechi…”
എന്നൊരു ചെറിയ മെസ്സേജ് വന്നിരുന്നെങ്കിൽ...
ഒരിക്കലും വരില്ലെന്ന് അറിയാം.
എങ്കിലും ചില കാത്തിരിപ്പുകൾക്ക് അവസാനമില്ല.
"ആര്യ"…
നമ്മൾ ഒരിക്കൽപോലും നേരിൽ കണ്ടിട്ടില്ല.
ഇനിയൊരിക്കലും സാധിക്കുകയും ഇല്ലാ..
എങ്കിലും എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായൊ രേടായി
നീ ഇന്നും എന്റെ ഉള്ളിൽ ജീവിക്കുന്നു.
ദൂരെ എവിടെയോ നിന്നെന്നെ
“ചേച്ചി…”
എന്ന് വിളിക്കുന്ന ആ നേരിയ ശബ്ദം
ഇന്നും എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ മുഴങ്ങാറുണ്ട്.
ചില സൗഹൃദങ്ങൾ
മരണം കവർന്നെടുത്താലും
മായുന്നവയല്ലാ ..
"ആര്യ…"
നീ എന്നോടൊപ്പം തുടരുക..
ഞാനീ മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുന്ന നാൾ വരെയും...
എഴുത്ത് : Hitha Mohan A
Date : 14 /03/2026
